شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٦٣ - بيدارى در جهت حب الهى

معصيتى، جعلتك سميعا بصيرا قويا، ما اصابك من حسنة فمن الله و ما اصابك من سيئة فمن نفسك و ذاك أنى أولى بحسناتك منك و أنت اولى بسيئاتك منى و ذاك.

أنني لا أسأل عما أفعل و هم يسألون.[١] خداى تعالى مى‌فرمايد: اى فرزند آدم! اين تويى كه با خواست من مى‌خواهى هر چه كه براى خود مى‌خواهى، با توانايى من فرايض مرا انجام مى‌دهى و با نعمت من بر نافرمانى من توانايى، من تو را شنوا و توانا و بينا كردم، هر نيكى كه به تو مى‌رسد از خداوند است و هر بدى كه به تو مى‌رسد از خودت است، زيرا من ولى حسناتم و از تو سزاوارتر به حسناتت هستم، و به سيئاتت از من سزاوارترى، زيرا آنچه كه من انجام مى‌دهم، مورد سؤال نيستم و آنان هستند كه مسئول افعال خويشند.

بيدارى در جهت حب الهى‌

حاصل آنكه، در دائره امكان، فاعل بالاستقلال غير معقول است و هر فاعل و مؤثرى در فعل و اثرش با امداد و حول و قوه الهى، فاعل و مؤثر است و حتى در انصراف و بازگشت از معصيت، نيز محتاج به حول و قوه الهى است كه در اين فراز از مناجات، با لطيف‌ترين عبارت بيان فرموده، و يقظه و بيدارى در جهت حب الهى را خاستگاه حول و قوه ربوبى در انصراف از نافرمانى حق تعالى‌

[١] - اصول كافى، ج ١، ص ١٥٢، حديث ٦.