شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٢٤٨ - بيان مشحون از ادب ايوب

با ابتدا نمودن به «ربنا» و التجا با حالت عويل و آه، به مرتبه ربوبيت خداى رحيم و رحمن از تصريح به سؤال اينكه ما را بيامرز و به ما رحمت آر، دم فرو بستند، زيرا التجاء و ابتهال به مرتبه ربوبيت كه مالك و مدبر همه امور و متمم نقصها و عيبها و جابر شكستگيها است، خود رساترين بيان براى مسألت و فصيحترين زبان تمنا و استدعاى برخوردارى از فيض آن مرتبه است و روشن است كه با چنين حالى از ذلت و مسكنت و اعتراف به ظلم به نفس، در اين درگاه از پى حشمت و جاه نيامده‌اند، بلكه از بدفرجامى گناه در اين درگاه به پناه آمده‌اند، و نفس اين التجا با رساترين آهنگ ناله سر مى‌دهد كه:

بيان مشحون از ادب ايوب‌

مرادف همين ظرافت است ادب بيان ايوب ٧ كه همه اولاد و اموال را از دست داده و بيمارى مزمن زمين‌گيرش كرده و روانش را در توحيد مصفاتر ساخته، آنجا كه با انين و آه آتشين به ندا و فرياد پروردگارش را مى‌خواند: «و ايوب اذ نادى ربه انى مسنى الضر و أنت ارحم الراحمين.»[١] يادآور ايوب را هنگامى كه به ندا و فرياد، پروردگارش را خواند كه اى پروردگارم به بلا و گرفتارى دچار گشته‌ام و فقط تويى كه‌

[١] - انبياء- ٨٣.