شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٦٠ - شناخت ذل عبوديت، سراپرده عز ربوبيت است

بلند اختر است كه صفير محبوب را از كنگره عرش لبيك گويان استقبال مى‌نمايد و فقط با اين بالها است كه در آن سرزمين عشق افزا «عند مليك مقتدر» نزول مى‌كند.

معرفت ذل عبوديت، شبستان و سراپرده عز ربوبيت است، زيرا شناسايى فقر و ربط و حاجت و تعلق و تدلى كه حقيقت هر ممكن الوجودى است، ملازم با شناسايى غنى بالذات و مربوط إليه است. پس شناخت ذل عبوديت، سراپرده عز ربوبيت است و نيروى سلوك هر سالكى با اين ميزان سنجيده مى‌شود و هر اندازه اين شناخت قويتر باشد، سالك در سلوك إلى الله نيرومندتر است و هر اندازه اين جنبه، ضعيفتر باشد، خودبينى و خودخواهى، قويتر خواهد بود و طبعا از قرب به سراپرده عز ربوبى، دورتر است و اين حجاب خودبينى است كه از همه حجابها ضخيمتر است، بلكه حجابى بين خداى تعالى و بين بشر جز خودبينى نيست، چنانكه از امام موسى بن جعفر ٧ روايت شده «و لا حجاب بينه و بين خلقه الاخلقه.»[١] معرفت ذل عبوديت، همان ميثاق و اعترافى است كه در عالم ذر بر همگان عرضه گرديد و جملگى از سعيد و شقى بر آن گردن نهادند و اين ميثاق فطرى از همه آنان مأخوذ شد و بدون هيچ استثنايى همگى در جواب: «أ لست بربكم» جمله‌ «قالوا بلى شهدنا» گفتند و اعتراف به ذل عبودى خويش و عز ربوبى پروردگار متعال‌

[١] - بحار الانوار، ج ٣، ص ٣٢٧.