شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٤٢ - ابتداى دعا به صلوات

اخلاص در دعا و مناجات است.

اين دو نكته اساسى وارد در كتاب شريف، مقوم حقيقت دعا و اجابت مى‌باشند، مضافا بر اين دو جزء جوهرى، آدابى براى مناجات و دعا است كه در سنت خصوصا آثار آل البيت : آمده است، و ادب عبارت از هيئت نكويى است كه فاعل، به فعل يا قول خود مى‌دهد و گفتار يا كردارش را با آن هيئت مرغوب ادا مى‌كند مثلا وقتى كه كسى در مقابل ديگرى بر دو زانوى خود نشست مى‌گويند:

فلانى با ادب نشست، يا در مقام دستور جلوس دادن به جاى بنشين، گفت: بفرماييد، مى‌گويند: فلانى با ادب سخن گفت و نظير اين‌ها، و مراد از اين گونه تعبير، همان اداى فعل يا قول در شكل مرغوب و هيئت نكو است كه بر حسب عرف اقوام و ملل و درجات معرفتشان، آداب نيز متفاوت الدرجات است.

ابتداى دعا به صلوات‌

از جمله آداب مناجات و دعا ابتدا نمودن به صلوات و درود بر پيمبر است كه در روايات بسيارى بر آن تأكيد گرديده است و در كثيرى از ادعيه و مناجاتها ابتدا به آن شده بلكه به گونه ترجيع بند در بعضى از ادعيه آمده است مانند دعاى مكارم الاخلاق و دعاى به والدين در صحيفه سجاديه. چنانكه در همين مناجات شعبانيه از آغاز تا پايان آن- اين ادب- مراعات شده است، و بنابراين، تعدادى از روايات مربوطه به اين مناسبت نقل مى‌شود، تا راز آن معلوم گردد: