شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٢٣٢ - پرستندگان اموال و رجال

هر كس كه اميدوار به لقاى پروردگار خويش است، بايد عمل صالح انجام دهد و در عبادت پروردگارش احدى را شريك نسازد.

چنانكه مى‌بينيد، دولت لقاء الرب تبارك و تعالى را مرهون وارستگى از هر گونه شرك اعلان فرموده است و لفظ «احد» كه مسبوق به نفى شود، شامل هر چيزى مى‌شود، حتى جمادات، و به عبارت ديگر: دولت مغبوط لقاى پروردگار مرهون دين خالص و آزاد از ايادى ربوبيت همه اكون است: «الا لله الدين الخالص.»[١]

پرستندگان اموال و رجال‌

وقوع اصناف مختلف اشيا در معرض عبادت، مورد اشاره در بعضى از روايات است كه از آن جمله مال و جاه است كه با ظرافتى خاص در اين روايت مروى از رسول الله ٦ بيان گرديده است:

تعس عبد الدينار و الدرهم و القطيفة و الخميصة ان اعطى رضى و ان لم يعط سخط، تعس و انتكس و اذا شيك فلا انتقش، طوبى لعبد آخذ بعنان فرسه في سبيل الله اشعث رأسه، مغبرة قدماه، ان كان في الحراسة كان في الحراسة و ان كان في الساقه كان في الساقه، ان استأذن لم يؤذن له، و ان شفع لم يشفع.[٢] نابود باد بنده دينار و درهم و حوله و جامه زيبا، اگر به او عطايى‌

[١] - زمر- ٣.

[٢] - باب الحراسة في كتاب الجهاد من صحيح البخاري.