شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٢٦٠ - رجوع هر چيزى به اصل خويش

و الخلف، قال الله- عز و جل-: «فلما رأوا بأسنا قالوا آمنا بالله وحده و كفرنا بما كنا به مشركين فلم يك ينفعهم إيمانهم لما رأوا بأسنا ...» و هكذا فرعون لما أدركه الغرق قال: «آمنت انه لا اله الا الذي آمنت به بنو اسرائيل و انا من المسلمين» فقيل له: «الآن و قد عصيت قبل و كنت من المفسدين.»[١] براى چه خداى تعالى فرعون را غرق كرد در حالى كه به حضرتش ايمان آورد و به توحيد و يگانگيش اقرار كرده بود؟ فرمود: چون عند رؤية البأس ايمان آورد و ايمان هنگام مشاهده عقوبت، مقبول نيست و اين يك حكم الهى است كه در سلف و خلف جارى است و خداى تعالى فرموده: «سركشان در امم گذشته وقتى كه فشار و كيفر را از جانب ما مى‌ديدند مى‌گفتند ما به خداى يگانه ايمان آورديم و دست از شرك كشيديم ولى اين ايمان بأس سودى به حالشان نداشت ...» و فرعون چنين بوده، وقتى غرق به سراغش آمد گفت:

«به خدايى كه جز او نيست و بنى اسرائيل به او معتقدند، من ايمان آوردم و من از مسلمين هستم» به او گفته شد: «حالا؟ ايمان ميآورى با آن همه معصيت كه قبلا مرتكب شدى و از مفسدين در زمين بوده‌اى؟» در وسائل الشيعه روايت مى‌كند: «نزد متوكل عباسى مرد نصرانى را آوردند كه با زن مسلمه‌اى زنا كرده بود، متوكل اراده اقامه‌

[١] - بحار، ج ٦، طبع جديد، ص ٢٣.