شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٥٧ - اتصاف به صفات حقيقيه ذات الاضافه

و حديث: «لو لا هم ما عرف الله» كه در اصول كافى آمده كافى در اين باب است: چگونه مى‌شود كه در دعا و اظهار نياز، با الحاح و اصرار از خداوند متعال سميع بخواهند كه دعاى آنان را بشنود؟ در صورتى كه خود آن خزائن علم الله تعالى با بيان، «و السمع ذاته و لا مسموع» و «يعلم عجيج الوحوش في الفلوات ... و اختلاف النينان في البحار الغامرات ...» به ما معناى سمع واجب الوجود را آموختند و قرب قيومى حضرت حق سبحانه و تعالى را به خواطر ظنون، و به خواندن سينه‌هاى سوزان، آويزه گوشمان در صباح و مساء فرمودند و آنان صراط اقوم در معرفة اسما و صفات علياى الهى مى‌باشند؟

گمان مى‌كنم آنچه كه در مقاله پيشين در حقيقت دعا گفتم و آنچه كه در مقاله حاضر عرضه شد، مى‌توان پاسخ اين سؤال را استنباط نمود به اين بيان:

دعاى مسموع، يعنى دعاى مورد اجابت، آن دعايى بوده كه زبان مقال و زبان فطرت و حال با هم متحد و هماهنگ باشند، بلكه دعاى حقيقى همان خواست فطرت است كه قرآن كريم اعلام مى‌دارد:

و آتاكم من كل سألتموه و ان تعدوا نعمة الله لا تحصوها.[١] اين همه نعمتهاى بيرون از شما را كه خواستار شديد، همه را به شما موهبت فرمودند».

و: يسأله من فى السماوات و الأرض‌.[٢]

[١] - إبراهيم- ٣٤.

[٢] - الرحمن- ٢٩.