شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٢ - مناجات شعبانيه

و نكات اعتقادى، اخلاقى و عرفانى بس عميق و ظريف است مناجات شعبانيه است كه در اقبال سيد بن طاووس، ص ٦٨٥ و مفاتيح الجنان محدث قمى، ص ٢١٣ ضمن اعمال مشتركه ماه شعبان آمده كه: امير المؤمنين و همه امامان : به خواندن آن مداومت داشته‌اند.

امام خمينى قدس سره در موارد عديده ضمن بحث از اهميت دعا به محتواى اين مناجات عالية المضامين تأكيد فرموده است.

در يك جا مى‌فرمايد: «ادعيه ائمه هدى همان مسائلى را كه كتاب خدا دارد، دعاهاى آنها هم دارد با يك زبان ديگر، قرآن يك زبان دارد، يك نحو صحبت مى‌كند و همه مطالب را دارد، منتها بسياريش در رمز است كه ما نمى‌توانيم بفهميم و ادعيه ائمه : يك وضع ديگرى دارد، به تعبير شيخ عارف و استاد ما: ادعيه كتاب صاعد است، و قرآن كتاب نازل كه از آنجا نزول كرده است، و ادعيه ائمه كتاب صاعد است همان قرآن است رو به بالا مى‌رود. كى بخواهد بفهمد كه مقامات ائمه چيست بايد رجوع كند به آثار آنها، آثار آنها ادعيه آنهاست، مهمش ادعيه آنهاست و خطابه‌هايى كه مى‌خواندند، مثل «مناجات شعبانية» مثل نهج البلاغه مثل دعاى يوم العرفه و اين‌هايى كه انسان نمى‌داند كه چه بايد بگويد درباره آنها؟!».[١] و در جاى ديگر مى‌فرمايد: «آن چيزى كه در قرآن بطور اسرار

[١] - صحيفه نور، ج ٢٠، ص ١٥٧.