شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٣٩ - اجابت دعا

پيغمبر اكرم ٦ نقل كرد: «الرعد ملك من ملائكة الله موكل بالسحاب معه مخاريق من نار يسوق بها السحاب حيث يشاء الله» و عبارت صحيفه سجاديه اين خبر را تأييد مى‌كند: «و الذي بصوت زجره يسمع زجل الرعود و اذا سبحت به خفيفة السحاب التمعت صواعق البروق» و درود فرست بر آن فرشته‌اى كه از صداى زجرش بانگ رعدها شنيده مى‌شود و چون ابرهاى خروشان سبك سير به وسيله او شناور مى‌گردند شعله‌هاى برقها به درخشيدن درآيد.[١]

اجابت دعا

اما دو نكته دقيق در آيه شريفه است كه قوام دعا و مناجات و اجابت را تشكيل مى‌دهد كه دانستن آنها حتمى و ضرورى است:

نكته اول: متعلق اجابت، دعاى حقيقى است يعنى خواستنى كه از فطرت و ضمير، برخاسته و بر زبان جارى گشته باشد و در عرض حاجت به قاضى الحاجات، زبان و قلب و ضمير متوافق باشند، و گر نه آنچه بر زبان جارى مى‌گردد و ضمير و دل از آن امتناع دارند، آن دعا نيست و الزاما متعلق اجابت هم نيست، زيرا چنانكه گفتيم: متعلق اجابت در آيه شريفه «دعوة الداع» دعاى حقيقى است، و خواندن چنانى كه دل از آن ابا دارد، بازيگرى و مسخرگى در محضر خداوند متعال است، و در اين باره سيد بن طاووس- قدس الله تعالى روحه- در كتاب اقبال كلام لطيفى دارد كه مقام مقتضى نقل آن است، در قسم‌

[١] - دعاى سوم صحيفه.