شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٢٣ - سينه اهل بصيرت

سينه اهل بصيرت‌

و اما اهل يقظه و بصيرت كه از فتنه زينت اين عجوزه حولا رهيدند، و نظر به نفس و مهلت دادن به آن را خودفريبى آشكار ديدند، و در رياضت نفس كوشيدند، صدورشان، مصحف آيات بينات خداى- عز و جل- گرديد. «بل هو آيات بينات في صدور الذين أوتوا العلم.»[١]

اين صدور است كه روزان و شبان ملائكة الله تعالى بر آنها نزول مى‌نمايند، و صاحبان آنها مختلف الملائكه‌اند و چون على الدوام صحنه ذكر انبيا و اولياى خداى سبحانند، مزار انبيا و اوليائند و تجليگاه حق تعالى مى‌باشند. «ان الذين قالوا ربنا الله ثم استقاموا تتنزل عليهم الملائكه.»[٢] همين جانهاى پاكند كه عمل قليل، به مانند شجره طيبه در بلد طيب، در آنها بالنده زايد الوصف مى‌يابد و در خبر مخاطبه خداى تعالى با داود ٧ چنين آمده:

يا داود اسمع منى و لا اقول الا حقا، الا ان اوليائى يكفيهم من العمل ما يكفى الطعام من الملح.

اى داوود! از من بشنو كه جز حق نمى‌گويم، هان، اولياى من براى‌

[١] - عنكبوت- ٤٩.

[٢] - فصلت- ٣٠.