شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٦١ - شناخت ذل عبوديت، سراپرده عز ربوبيت است

نمودند، و با اشهاد و احضار حق تعالى، آنان را بر حقيقت وجودشان دريافتند كه جز فقر و ربط محض به حضرت واجب الوجود تعالى چيز ديگرى نيستند، و در افق بيكران هستى، هيچ فاعل و مؤثرى بالاستقلال جز حضرت پروردگار متعال نيست و همه ممكنات چنانكه در اصل وجود، آويخته و متدلى به واجب الوجودند، در همه افعال و آثار وجودشان نيز به حضرتش آويخته‌اند و در ذيل آيه اخذ ميثاق و اقرار بر ذل عبوديت و عز ربوبيت، على بن إبراهيم به سند صحيح از عبد الله بن مسكان نقل مى‌كند كه گفت: به امام صادق ٧ راجع به اين آيه‌ «و اذ اخذ ربك من بنى آدم ...»[١] عرض كردم: «معانية كان هذا؟ قال ٧: نعم فثبتت المعرفة و نسوا الموقف ...» «آيا اين اخذ ميثاق از بنى آدم و اعتراف آنان به ذل عبوديت و عز ربوبيت، به نحو عينى و شهودى انجام گرفته؟ فرمودند: بلى، اين معرفت در وجودشان ثبت شده، ولى موقف و موطن اخذ ميثاق را فراموش كردند.» بلى! نسيان موقف الهى و خدا فراموشى، خود فراموشى و كوردلى است كه ضخيم‌ترين حجاب از قرب الهى است بلكه در خبر مروى از امام كاظم ٧ يگانه حجاب، همين حجاب خودبينى و خودفراموشى است و با خرق اين حجاب است كه همه مسافتها را مهاجر إلى الله طى مى‌كند و به سراپرده عز ربوبى تشرف مى‌يابد و بالعيان مى‌بيند كه همه ممكنات در اصل وجودشان و رشحات‌

[١] - اعراف- ١٧٢.