شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٥٠ - اصرار در شنيدن دعا

«سميع» در قرآن مجيد متكررا آمده است و خداوند متعال را به اين صفت بدون هيچ قيدى ستوده است و اينكه حضرت خليل الرحمن ٧ و زكرياى نبى- على نبينا و آله و ٧- خداوند را «سميع الدعاء» تعبير كرده‌اند به مقتضاى حال و مقام كه حال و مقام دعا بوده تقييد گرديده نه آنكه وصف «سميع» بالذات مقيد و محدود باشد، بلكه همه موجودات اعم از مادى و مجرد در حيطه حضرت سمع خداوند سميع قرار دارند و جملگى، مسموعات حضرت سميع مى‌باشند، زيرا در منطق قرآن عظيم همه موجودات بدون استثنا، كلمات الله‌اند:

و لو أن ما في الارض من شجرة اقلام و البحر يمده من بعده سبعة أبحر ما نفدت كلمات الله.[١] و به آن حيثيتى كه كلمات الله‌اند، مسموعات حضرت حقتعالى مى‌باشند، همانطور كه همه موجودات معلومات خداوند متعاليند، و سمع و علم واجب الوجود، محيط بر همه اشيا از خرد و كلان است.

و در احاديث و ادعيه وارده از معصومين : توصيف خداوند متعال به صفت «سمع» با صيغه‌هاى مختلف- الى ما شاء الله- آمده است و از دقيقترين تعبيرات در اين باره بند نود و نهم از دعاى شريف جوشن كبير است كه عرض مى‌كند:

يا من لا يشغله سمع عن سمع، يا من لا يمنعه فعل عن فعل، يا من لا يلهيه قول عن قول، يا من لا يغلطه سؤال عن‌

[١] - لقمان- ٢٧.