او را زياده از حد، و بيش از يك رند آزار مى‌دهد و چند روزى بعد از آن دولت مستعجل، بارگاه نوبناى شاه شيخ را- كه به يك خرابات متروك شباهت دارد- مى‌بيند كه آنجا همه چيز بوى درد و سوك مى‌دهد و حتى خم مى نيز كه هست «خون در دل دارد و پا در گل» [١٥]. در چنين گيرودار ترس و نفرت كه احتياط «نفسها را در سينه حبس مى‌كند» آيا بايد مثل همه رياكاران در آستين مرقع پياله پنهان كرد؟ نه، بايد خرقه را با اشك از لكه‌هاى مى‌شست، بايد گريه كرد بر اين روزگار كه موسم ورع و روزگار پرهيز است!