پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٨٧ - بخش دوم زندگانى امام زين العابدين عليه السلام در مدينه

كدام‌يك از مردان شما پس از قتل او شادى خواهد كرد؟ يا كدام دل است كه برايش محزون نشود؟ يا كدام چشم از ميان شما است كه اشك خود را نگاه دارد و از باريدن آن جلوگيرى مى‌كند، در حالى‌كه هفت آسمان بر او گريستند، امواج درياها، اركان آسمانها، نواحى زمين، شاخه‌هاى درختان، ماهيان و اعماق درياها، ملائكه مقرب و همه اهل آسمانها بر او گريسته‌اند.

اى مردم كدام دل است كه از قتل او نشكند، كدام جان است كه بر او نسوزد، يا اينكه كدام گوش است كه خبر اين رخنه بزرگى كه در اسلام ايجاد شده است بشنود و از ناراحتى كر نشود؟!

اى مردم ما دور از شهر و ديار مطرود و رانده شديم، گويا كه از فرزندان ترك و كابل بوديم، در حالى‌كه نه مرتكب جرم و جنايتى شده بوديم، نه كار نا شايستى از ما سر زده بود و نه در دين اسلام شكاف و رخنه‌اى ايجاد كرده بوديم، ما سمعنا بهذا في آبائنا الأوّلين از پدران پيشين خود چنين [چيزى‌] نشنيده‌ايم، إن هذا إلّا اختلاق اين [ادّعا] جز دروغ‌بافى نيست.

به خدا سوگند اگر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله به همان اندازه كه درباره نيكويى با ما سفارش كرده است درباره جنگ با ما سفارش كرده بود آن‌ها نمى‌توانستند بيش از اين مقدار ستم كه به ما روا داشتند انجام دهند پس إنّا للّه و إنّا إليه راجعون از مصيبتى كه بس بزرگ، دردناك، فجيع، خوردكننده، وحشتناك، تلخ و ناگوار است! ما در تمام اين مصيبت‌ها و آنچه به ما رسيده است فقط اجر از خدا مى‌خواهيم چراكه او عزيز و انتقام‌گيرنده است‌[١].

اين سخنرانى با همه كوتاهى كاملا مجسم‌كننده همه واقعه كربلا و تأكيد

[١] . لهوف/ ١١٦، بحار الانوار ٤٥/ ١٤٨- ١٤٩.