پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤٨ - پرتوى از كلمات درخشان امام سجاد عليه السلام

١٩. «ربّ مغرور مفتون يصبح لاهيا ضاحكا، يأكل و يشرب و هو لا يدري لعلّه قد سبقت له من اللّه سخطة يصلى بها نار جهنم»؛

بسا فريب‌خورده‌اى كه غافل و خندان است، مى‌خورد و مى‌نوشد و نمى‌داند كه شايد خشمى از خدا بر سرش آيد كه به آتش دوزخش اندازد.

٢٠. «إنّ من أخلاق المؤمن الإنفاق على قدر الإقتار، و التوسّع على قدر التوسّع، و إنصاف الناس من نفسه، و ابتداؤه إيّاهم بالسلام»؛

انفاق در هنگام تنگدستى، سخاوت‌مندى در هنگام فراخى، حق را به مردم دادن و سلام كردن به مردم از اخلاق مؤمنان است.

٢١. «ثلاث منجيات للمؤمن: كفّ لسانه عن الناس و اغتيابهم، و إشغاله نفسه بما ينفعه لآخرته و دنياه، و طول بكائه على خطيئته»؛

سه چيز باعث نجات مؤمن است: دم فروبستن از بدگويى و غيبت مردم، وادار كردن خود به كارهايى كه سود آخرتى داشته باشد و گريه طولانى بر گناهان.

٢٢. «نظر المؤمن في وجه أخيه المؤمن للمودّة و المحبة له عبادة»؛

نگاه محبت‌آميز مؤمن به برادر مؤمن و محبت كردنش به او عبادت است.

٢٣. «ثلاث من كنّ فيه من المؤمنين كان في كنف اللّه، و أظلّه اللّه يوم القيامة في ظلّ عرشه، و آمنه من فزع اليوم الأكبر: من أعطى الناس من نفسه ما هو سائلهم لنفسه، و رجل لم يقدّم يدا و لا رجلا حتى يعلم أنّه في طاعة اللّه قدّمها أو في معصيته، و رجل لم يعب أخاه بعيب حتى يترك ذلك العيب من نفسه، و كفى بالمرء شغلا بعيبه لنفسه عن عيوب الناس»؛

سه چيز است كه در هرمؤمنى باشد در پناه خدا بوده و در روز قيامت در سايه عرش است و خداوند از هراس بزرگ آسوده‌اش دارد، كسى كه همان قدر به مردم مى‌دهد كه توقع گرفتن آن را از آنان دارد، مردى كه دست به كارى نزند يا گامى به پيش يا پس ننهد مگر اينكه‌