پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤١ - زهد امام عليه السلام

همه دنيا در دست اين شخص مى‌بود و به يكباره از دست او مى‌رفت سزاوار نبود كه براى آن گريه كند[١].

سعيد بن مسيب گويد: على بن الحسين عليه السّلام در هرروز جمعه در مسجد پيامبر مردم را با اين كلمات كه عينا حفظ و نوشته شده است موعظه مى‌كرد و آنان را به بى‌رغبتى به دنيا و رغبت به آخرت تشويق مى‌نمود:

اى مردم تقواى الهى پيشه خود سازيد. بدانيد كه به سوى او بازخواهيد گشت ... اى فرزند آدم سريعترين چيزى كه به سوى تو مى‌آيد و نزديك است به تو برسد و تو را دريابد مرگ تو است، گويا هم‌اكنون است كه اجلت رسيده، ملك الموت جانت را گرفته و تنها در خانه قبرت گذاشته‌اند، آنگاه است كه روحت به بدن بازمى‌گردد و نكير و منكر براى سؤال و جواب و امتحانات سخت به سويت هجوم مى‌آورند ... پس اى بندگان خدا از خدا پرواكنيد و بدانيد كه خداوند متعال زيور زود گذر دنيا را نه براى اولياى خود مى‌پسندد و نه ايشان را بدان ترغيب كرده است بلكه دنيا و اهل آن را فقط براى اين آفريده است تا آنان را بيازمايد كه كداميك بهترين عمل را براى آخرت خويش دارند، به خدا سوگند كه خداوند در كتاب خود براى شما همه اين مسائل را در قالب مثال بيان داشته و نشانه‌هاى آشكار را براى آنان كه تعقل مى‌كنند شناسانده است و هيچ نيرويى جز به توفيق خدا نيست، پس در زندگى فانى دنيا كه خداوند شما را در آن به زهد امر كرده زهد ورزيد ... چونان كسى كه دنيا را وطن و محل استقرار دائمى دانسته است به آن تكيه نكنيد كه دنيا محل عبور و منزل عاريت و جاى عمل است پس قبل از پراكنده شدن روزهاى دنيا و اجازه خداوند براى نابودى آن از اعمال نيكو در آن توشه برداريد ... خداوند شما و

[١] . كشف الغمة ٢/ ٣١٨ نقل از نثر الدرر آبى و الفصول المهمة ١٩٢.