پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١٦ - نمونههايى از تفسير امام زين العابدين عليه السلام

٣. امام صادق عليه السّلام از جدش امام زين العابدين عليه السّلام روايت كرده است كه در تفسير آيه كريمه‌ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَأْخُذُ الصَّدَقاتِ؛ تنها خداست كه از بندگانش توبه را مى‌پذيرد و صدقات را مى‌گيرد[١] فرموده‌اند: من از جانب پروردگارم ضمانت مى‌كنم كه صدقه پيش از آنكه در دست بنده نيازمند خدا قرار بگيرد در دست خدا قرار مى‌گيرد.

و همواره مى‌فرمود: براى بالا بردن هرعمل به سوى عالم بالا فرشته‌اى گماشته شده است مگر براى صدقه كه مستقيم در دست خداوند متعال قرار مى‌گيرد[٢].

٤. مردى از امام سجاد عليه السّلام پرسيد مراد از «حقّ معلوم» در آيه شريف‌ وَ الَّذِينَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ؛ و همانان كه در اموالشان حقى معلوم است، براى سائل و محروم‌[٣] چيست؟

در پاسخ فرمود: مراد از اين حق اموالى غير از زكات و صدقات واجب است كه از اموال خود خارج كنند.

مرد پرسيد: آن مال را به چه مصرفى برسانند؟

امام فرمودند: با آن مال صله‌رحم كرده، ناتوانى را يارى رسانده بارى از دوش او بردارد يا برادران دينى خود را در مصيبت‌ها يارى كند.

مرد مبهوت از دانش امام عليه السّلام به راه خود رفت و مى‌گفت: خدا داناتر است كه رسالت خود را در چه كسانى قرار دهد[٤].

٥. امام سجاد عليه السّلام آيه كريمه: فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيلَ؛ پس به خوبى صرف نظر كن‌[٥] را چنين تفسير كرده‌اند كه مراد از صرف‌نظر كردن به خوبى اين است كه بدون سرزنش از خطاى ديگران درگذرى‌[٦].

[١] . توبة/ ١٠٥.

[٢] . تفسير برهان ١/ ٤٤١، تفسير صافى ٢/ ٣٧٢- ٣٧٣.

[٣] . معارج/ ٢٤ و ٢٥.

[٤] . لآلئ الأخبار ٣/ ٣، وسائل الشيعة ٦/ ٦٩.

[٥] . حجر/ ٨٥.

[٦] . وسائل الشيعه ٥/ ٥١٩.