پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٩٩ - ويژگى گريه در زندگانى امام سجاد عليه السلام

امام سجاد عليه السّلام بسيارى از اوقات اصحاب خود را به فوايد اندوهگين شدن در مصيبت امام حسين عليه السّلام و گريه بر مصائبى كه بر آن حضرت رفته بود، ارشاد مى‌فرمود؛ از جمله احاديث ايشان در اين باب است: هرمؤمنى كه چشمانش بر قتل حسين عليه السّلام گريان شده و اشك بر صورش جارى گردد، خداوند متعال در بهشت منزل‌هايى برايش آماده خواهد ساخت‌[١].

امام سجاد عليه السّلام با گريه‌اى كه بر پدر نازنينش مى‌كرد، نسبت به جناياتى كه بنى اميّه مرتكب آن شده بودند آتشى در دل‌ها ايجاد مى‌كرد، جناياتى كه عاطفه انسانى سرزدن آن را از يك انسان باور نمى‌دارد چه رسد به اينكه مرتكب چنين جنايتى را رهبر جامعه يا سرپرست گروهى بداند، و چه رسد به اينكه چنين شخصى را خليفه دينى بداند كه پيروى كردن از او واجب است.

آن حضرت چون عرصه مبارزه و سخن گفتن صريح درباره جنايات بنى اميّه و غصب خلافت الهى، توسط آنان و افشاى جنايت آنان نسبت به اهل بيت عليهم السّلام پيامبر را برخود تنگ مى‌ديد، گريه را وسيله‌اى براى بيدار كردن مردم و سخن گفتن از جنايات بنى اميّه با مردم قرار داده بود و همين حركت خود، جهاد بزرگى بود كه در راه درهم كوبيدن تخت‌وتاج بنى اميّه از ناحيه وجود مقدس ايشان بود، بنى اميّه‌اى كه مصداق بارز فساد در زمين و از بين بردن محصولات و نسل‌ها بودند، پس گريه امام سجاد عليه السّلام كامل‌كننده نهضت كربلا بود.

پيش از امام سجاد عليه السّلام جده‌اش حضرت صديقه كبرى فاطمه زهرا عليها السّلام نيز چنين جهاد بزرگى را به انجام رسانيده بودند تا آنجا كه طرفداران حكومت‌

[١] . ر ك: ثواب الأعمال/ ٨٣.