پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٩٨ - ويژگى گريه در زندگانى امام سجاد عليه السلام

آنان در برابر عدالت، مروت و انسانيت بوده است.

امام سجاد عليه السّلام مدتى را كه پس از پدر بزرگوارش زنده بود، در حال گريه به سر برد تا جايى كه يكى از غلامانش به وى عرض كرد: بيم آن دارم كه از گريه خود را هلاك نماييد، و امام عليه السّلام در پاسخ فرمود: «إِنَّما أَشْكُوا بَثِّي وَ حُزْنِي إِلَى اللَّهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ‌ إنّي لم أذكر مصرع بني فاطمة إلّا خنقتني العبرة»؛

* گفت: «من شكايت غم و اندوه خود را پيش خدا مى‌برم، و از [عنايت‌] خدا چيزى مى‌دانم كه شما نمى‌دانيد* هيچ‌وقت كشتارگاه پسران فاطمه را به ياد نمى‌آورم مگر آنكه گريه گلوگيرم مى‌شود.[١].

ديگرى به آن حضرت عرضه داشت: آيا آن زمان فرانرسيده كه اندوه تو پايان پذيرد؟ امام سجاد عليه السّلام در پاسخ وى فرمودند:

واى بر تو، يعقوب كمتر از من مصيبت ديد و شكايت به خدا برد و عرض كرد (اى دريغ بر يوسف) او تنها يك پسر گم كرده بود كه آن هم در قيد حيات بود اما من، پدر و گروهى از خاندانم را ديدم كه پيش چشمم سر از بدنشان جدا كردند»[٢].

آن حضرت هرگاه ظرف آب را براى نوشيدن به دست مى‌گرفتند به ياد تشنگى پدر خود و يارانش مى‌افتاده و آن‌قدر مى‌گريستند كه آن آب با اشك چشم ايشان آميخته مى‌گرديد و چون در اين‌باره از ايشان سؤال مى‌شد مى‌فرمودند: «چگونه نگريم؟ پدرم را از آبى منع كردند كه براى درندگان و حيوانات وحشى نيز آزاد بود»[٣].

[١] . اعيان الشيعه ١/ ٦٣٦، سيره علي بن الحسين عليه السّلام گريه آن حضرت بر پدرش.

[٢] . اعيان الشيعه ١/ ٦٣٦، سيره علي بن الحسين عليه السّلام گريه آن حضرت بر پدرش.

[٣] . بحار الأنوار ٤٦/ ١٠٨ به نقل از مناقب آل ابى طالب ٤/ ١٧٩ و ١٨٠ و از حلية الأوليا ٣/ ١٣٨.