پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٦٧ - ٤ دعاى آن حضرت

كه بر درگاه تو نشسته و طالب عطا و كرمت هستيم، بر ما منت گذار و اميدمان را نااميد مكن چراكه تو بر اين كار از ما كه تحت امرت هستيم سزاوارترى، خدايا كرم كرده‌اى بر من نيز كرم كن چراكه من هم از گدايان كويت هستم پس اگر چيزى به كسى مى‌بخشى مرا نيز با آنان كه اهل دريافت عطايايت هستند همراه كن.

سپس چهره مباركش را در حالى‌كه از اشك چشمانش تر شده بود به سوى كنيزان و غلامان برمى‌گرداند و با ملايمت و مهربانى مى‌فرمود: «از شما در گذشتم، آيا شما نيز مرا و رفتار بدم را مى‌بخشيد؟ من به راستى صاحب اختيار بد، ممسك و ستمگرى بودم كه خود بنده‌اى هستم كه صاحب‌اختيارى كريم، بخشنده، دادگر و نيكوكار دارد». در اين هنگام آنان با صداى بلند مى‌گفتند: سرورا از تو در گذشتيم، امام سجاد عليه السّلام به آنان مى‌فرمود: بگوييد: «خداوندا على بن الحسين را ببخش چنانكه او ما را بخشيد و او را از آتش دوزخ رهايى‌بخش همچنان‌كه او ما را از بند بردگى آزاد كرد».

پس از اينكه آن‌ها اين جمله را تكرار مى‌كردند، حضرت مى‌فرمود: «الّلهمّ آمين ربّ العالمين، برويد كه شما را بخشيدم و به اميد عفو پروردگار و آزاديم از عذاب قيامت آزادتان ساختم» و چون روز عيد فطر مى‌شد به آن غلامان و كنيزان عيدى بسيارى مى‌داد كه آنان را از مردم بى‌نياز مى‌كرد[١].

٤. دعاى آن حضرت‌

امام سجاد عليه السّلام در سحرهاى ماه مبارك رمضان با تضرع و زارى خاصى با خدا نجوا مى‌كرد كه چون اين دعا را ابو حمزه ثمالى از آن حضرت روايت كرده به دعاى ابو حمزه ثمالى معروف است، اين دعا ميزان روى‌آوردن و

[١] . بحار الانوار ٤٦/ ١٠٣- ١٠٥.