پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٦١ - ح - دعاى آن حضرت بعد از نماز شب

رسيدن به سعادت را از دست داده و جز رشته عفوت كه بدان آويخته‌ام رشته‌هاى اميدم از هم گسيخته است. چه ناچيز است فرمانبردارى كه بتوانم به درگاهت به حسابش آورم و چه بسيار است نافرمانى‌هايى كه بارش را بر دوش مى‌كشم، ولى درگذشتن از بنده نافرمان و گنهكار هرچه زشت‌كردار باشد هرگز بر تو دشوار نيست پس مرا ببخش.

«اللهمّ إنّي أعوذ بك من نار تغلّظت بها على من عصاك، و توعّدت بها على من صدف عن رضاك، و من نار نورها ظلمة، و هيّنها أليم، و بعيدها قريب، و من نار يأكل بعضها بعض، و يصول بعضها على بعض، و من نار تذر العظام رميما، و تسقي أهلها حميما، و من نار لا تبقي على من تضرّع اليها، و لا ترحم من استعطفها، و لا تقدر على التخفيف عمّن خشع لها و استسلم اليها، تلق سكانها بأحرّ ما لديها من أليم النكال و شديد الوبال ...»؛

خدايا از آتشى كه آن را وسيله سختگيرى بر گنهكاران قرار داده و بيراهه‌رفتگان از جاده رضايتت را به آن بيم داده‌اى به تو پناه مى‌برم، به تو پناه مى‌برم از آتشى كه روشنايى آن تاريكى، ملايم آن دردناك و دور آن نزديك است، آتشى كه قسمتى از آن قسمت ديگر را مى‌خورد و پاره‌اى از آن بر پاره ديگر حمله مى‌آورد، آتشى كه استخوان‌ها را مى‌پوساند و ساكنان خود را از آب جوشان سيراب مى‌سازد، آتشى كه بر زارى اهلش نبخشايد و مهرجويى آنان رحمتش را به جوش نياورد، چراكه اصلا قادر به آسان‌گيرى بر كسى كه در برابرش كرنش كرده و تسليم او گردد نيست، بلكه با سوزاننده‌ترين عذاب دردناك و بدترين عاقبت از اهل خود استقبال مى‌نمايد ...[١].

امام سجاد عليه السّلام در اثر بسيارى عبادت نحيف و تكيده‌شده و عبادت او را

[١] . صحيفه كامله سجاديه دعاى/ ٣٢.