پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٤ - عبادت در زندگى امام سجاد عليه السلام

مردم بوده و بيشترين فرمانبردارى خدا از آن حضرت صادر شده است، مردم كسى را در نيايش، و عبادت هم‌سنگ وى نديده بودند، و از اين حيث حتى چشم صالحان و پرهيزكاران را خيره كرده و او را همين بس كه تنها كسى در تاريخ اسلام است كه ملقب به «زين العابدين» و «سيد الساجدين» شده است.

عبادت او از ايمان عميقش به خداوند متعال و شناخت كاملش از ذات ربوبى نشأت گرفته و به چشمداشت بهشت يا ترس از آتش دوزخ نبوده است.

او در اين زمينه مصداق بارز كلام جد بزرگوارش حضرت امير المؤمنين، سرور عارفان، و پيشواى پرهيزكاران على عليه السّلام بود كه بلنداى اخلاص خويش را در قالب اين عبارت بيان داشته است:

بر خود ناپسند مى‌دارم كه چون بردگان طمعكارى كه اگر چشمداشت بهره‌اى نباشد ترك بندگى كنند خدا را بندگى كنم و جز ثواب هدف ديگرى از عبادت خود داشته باشم يا چون بردگان نافرمانى باشم كه از بيم عقوبت بندگى كنند و اگر اين ترس نباشد ترك اطاعت خواهند نمود.

در اين هنگام يكى از حاضران از روى اعتراض و ناراحتى به آن حضرت گفت: پس تو از چه روى خدا را عبادت مى‌كنى؟ و امام عليه السّلام با ايمان خالص به او فرمودند: من از اين‌روى كه خداوند متعال به سبب نيكى و بخشيدن نعمت‌ها شايسته عبادت است او را مى‌پرستم‌[١].

قلب امام سجاد عليه السّلام از محبت خداوند متعال مالامال و احساسات او به تسخير عشق خدا درآمده و در همه اوقات به عبادت و بندگى خدا مشغول بود.

[١] . حياة الإمام زين العابدين/ ١٨٧ به نقل از تفسير امام حسن عسكري.