پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٤٩ - ب - اصلاح امور دولتى

ب- اصلاح امور دولتى‌

در نزد بعضى از تاريخ‌نگاران اين‌گونه شهرت يافته است كه فرزندان امام حسين عليه السّلام پس از واقعه خونين كربلا از سياست كناره‌گيرى كرده و به ارشاد مردم، عبادت و ترك دنيا روى آوردند[١].

آنان براى اين ادعا به تاريخ زندگى امام سجاد عليه السّلام استدلال مى‌كنند و مدعى هستند كه ايشان از فعاليت‌هاى دينى در سطح جامعه كناره‌گيرى كرده بود. چنين به نظر مى‌رسد كه چون اين اشخاص از نظر سياسى رهبرى را در مفهوم محدودى كه همان قيام مسلحانه از قبيل قيام كربلا باشد خلاصه مى‌كنند و به ظاهر جوش‌وخروشى در ائمه بعد از امام حسين عليه السّلام براى قيام مسلحانه در برابر حكومت‌هاى زمان خود نمى‌بينند به اين نتيجه‌گيرى رسيده باشند.

اما اين ادعا پندارى ناروا است كه با مطالعه واقعى زندگى ائمه عليهم السّلام كه مالامال از مدارك دال بر فعاليت مثبت و مستمر در زمينه مبارزه سياسى است دروغين بودن اين ادعا آشكار خواهد گرديد.

از جمله اين مدارك مى‌توان به روابط امام زين العابدين عليه السّلام با امت و رهبرى مردمى گسترده‌اى كه از آن بهره‌مند بود اشاره كرد. اين رهبرى به صورت تصادفى يا فقط به واسطه انتساب به پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله براى امام عليه السّلام به دست نيامده بود، بلكه حاصل از خودگذشتگى و نقش مثبتى بود كه عليرغم كوتاه‌بودن دست آن حضرت از مركز قدرت در ميان امت ايفا مى‌نمود، چراكه امت غالبا رهبرى خود را مجانى به كسى واگذار نكرده و امام سجاد بدون اينكه‌

[١] . شهيد سيد محمد باقر صدر رحمه اللّه، نشأة الشيعة و التشيع.