شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٩ - ٤/ ٤ فضيلت نمازگزار

است، راضى نمى‌شد كه سرش را از سجده بر دارد.

٢٢٢. امام زين العابدين عليه السلام: نمازگزار تا آن گاه كه در نماز است، در پيشگاه خداى عز و جل ايستاده است.

٢٢٣. امام باقر عليه السلام‌- در باره سخن خداوند متعال: «و ياد خدا بزرگ‌تر است»-: ياد كردن خدا از اهل نماز، بزرگ‌تر از ياد كردن آنان از خداست. آيا نمى‌بينى كه او خود مى‌فرمايد:

«مرا ياد كنيد، شما را ياد مى‌كنم»؟

٢٢٤. امام باقر عليه السلام: هنگامى كه نمازگزار به قبله رو مى‌كند، به خداوند بخشنده كه جز او خدايى نيست، رو كرده است.

٢٢٥. امام باقر عليه السلام: اى جابر! آيا كافى است كسى خود را شيعه بداند؛ ولى تنها محبّت ما اهل بيت را ادّعا كند؟ به خدا سوگند، شيعيان ما، تنها كسانى هستند كه از خدا پروا و اطاعت كنند و جز با تواضع و فروتنى و امانتدارى و فراوانى ياد خدا و روزه و نماز شناخته نمى‌شوند.

٢٢٦. امام باقر عليه السلام: هيچ بنده‌اى از شيعه ما به نماز نمى‌ايستد، جز آن كه به عدد مخالفانش، فرشتگان، گرداگرد او را مى‌گيرند و پشت سر او نماز مى‌خوانند و خداى عز و جل را برايش مى‌خوانند تا آن كه از نمازش فارغ شود.