شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٣ - ٥/ ٨ اجابت دعا

متعال مى‌گويد: «بنده‌ام مرا ستايش كرد» و هنگامى كه بگويد: «ملِكِ يَوْمِ الدّينِ» مى‌گويد: «بنده‌ام مرا بزرگ داشت»[١] و هنگامى كه بگويد: «إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ»، مى‌گويد: «اين، ميان من و بنده‌ام است و آنچه خواست، به او مى‌دهم». پس هنگامى كه بگويد: «اهْدِنَا الصِّرَ طَ الْمُسْتَقِيمَ، صِرَ طَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّآلّينَ»، مى‌گويد: «اين از آنِ بنده‌ام است و آنچه خواست، به او مى‌دهم».

٢٩٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: دو هنگام، درهاى آسمان باز مى‌شوند: وقت نماز و هنگام صف كشيدن براى پيكار در راه خدا.

٢٩٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: حاجت‌هاى قطعى خود را هنگام نماز صبح از خدا بخواهيد.

٢٩٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس حاجت دنيايى يا آخرتى از خدا مى‌خواهد، آن را هنگام نماز عشا بطلبد كه نمازى است كه هيچ يك از امّت‌هاى پيش از شما آن را نخوانده است.

٢٩٥. امام صادق عليه السلام: هنگامى كه مؤمن به نماز مى‌ايستد، خداوند، حورهاى بهشتى را بر مى‌انگيزد تا گرد او را بگيرند و هنگامى كه نماز را تمام مى‌كند و مى‌رود و هيچ يك‌

[١]. اين عبارت، بدين گونه هم نقل شده است:« بنده‌ام‌[ امرش را] به من واگذارد». گفتنى است در نقل جابربن عبد اللَّه حديث تا همين جا ذكر شده است.