شناخت نامه نماز - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٠٩ - ٥/ ٧ فرود آمدن رحمت
٢٨١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اى ابو ذر! هيچ مؤمنى به نماز نمىايستد، جز اين كه از او تا عرش، نيكى نثارش مىشود و فرشتهاى بر او گمارده مىگردد كه ندا در مىدهد: «اى پسر آدم! اگر مىدانستى چه در نمازت به دست مىآورى و با كه مناجات مىكنى، نه خسته مىشدى و نه روى مىگرداندى».
٢٨٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هنگامى كه بنده در نماز مىايستد، نيكى و احسان بر سرش افشانده مىشود، تا آن گاه كه ركوع كند. پس هنگامى كه ركوع كرد، رحمت الهى او را بالا مىبرد تا سجده كند و سجده كننده، بر درگاه خداوند متعال سجده مىكند. پس [فرصت را غنيمت شمرد و] درخواست كند و رغبت ورزد.
٢٨٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: براى نمازگزار سه ويژگى است: رحمت الهى، او را از كف پايش تا كرانه آسمان در بر مىگيرد و فرشتگان از روى سرش تا كرانههاى آسمان، گرداگرد او را مىگيرند و فرياد كنندهاى ندا در مىدهد: «اگر مناجات كننده مىدانست با كه مناجات مىكند، روى نمىگرداند».
٢٨٤. امام على عليه السلام: نماز، رحمت را فرود مىآورد.
٢٨٥. امام على عليه السلام: هنگامى كه انسان به نماز مىايستد، ابليس پيش مىآيد و حسودانه به او مىنگرد؛ چون مىبيند رحمت الهى او را در بر گرفته است.
٢٨٦. امام على عليه السلام: اگر نمازگزار مىدانست چگونه شُكوه الهى او را در بر گرفته است، سر برداشتن از سجده را خوش نمىداشت.