شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٩ - ٦/ ٢ - ٢ اداى نماز واجب در مسجد

٣٦٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هنگامى كه يكى از شما وضويى نيكو مى‌گيرد و به قصد نماز بيرون مى‌آيد، پاى راستش را بر نمى‌دارد جز آن كه خداوند برايش يك حسنه مى‌نويسد و پاى چپش را نمى‌نهد جز آن كه خداوند، يك بدى را از او مى‌زدايد، راهش نزديك باشد يا دور.

اگر به مسجد رسيد و نمازش را به جماعت خواند، آمرزيده مى‌شود و اگر به مسجد آمد و بخشى از نماز را خوانده بودند و او با بخش باقى‌مانده همراهى كرد و سپس بقيّه نماز خود را تمام كرد، نيز همين گونه است، و اگر به مسجد رسيد و آنان نماز را خوانده بودند و او نماز خود را كامل به جا آورد، باز همين گونه است.

٣٦٥. سنن الدارقطنى‌- به نقل از جابر بن عبد اللَّه-: پيامبر صلى الله عليه و آله گروهى را در نماز نيافت.

فرمود: «چه چيزى شما را از حضور در نماز باز داشته است؟».

گفتند: به خاطر اختلافى كه ميان ما بوده است.

فرمود: «براى همسايه مسجد، نمازى پذيرفته نيست جز در مسجد».

٣٦٦. امام على عليه السلام: براى آن دسته از همسايگان مسجد كه تن‌درست و فارغ اند ولى در نمازهاى واجب حاضر نمى‌شوند، نمازى پذيرفته نيست.

٣٦٧. السنن الكبرى‌- به نقل از ابو حيّان از پدرش-: امام على عليه السلام فرمود: «براى همسايه مسجد، نمازى پذيرفته نيست جز در مسجد».[١]

به ايشان گفته شد: اى امير مؤمنان! چه كسى همسايه مسجد محسوب مى‌شود؟

فرمود: «آن كه صداى اذان را مى‌شنود».

[١]. در نقل دعائم الإسلام افزوده است:« مگر اين كه بيمارى يا عذرى داشته باشد».