شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٧ - سخنى در باره چگونگى سجود

چهارم: هنگام برخاستن از سجده، زانوها را زودتر از دست‌ها بلند كردن. بيست و پنجم: بين دو سجده اين ذكر را گفتن: «اللّهُمَّ اغفِر لي وَ ارحَمنِي وَ ادفَع عَنِّي؛ فَإِنّي لِما أنزَلتَ إلَيَّ مِن خَيرٍ فَقيرٌ. تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ العالَمِينَ؛ خداوندا! مرا بيامرز و به من رحم نما، و از من دفاع كن؛ چرا كه من به هر آنچه از خوبى برايم مى‌فرستى، نيازمندم. خجسته است خداوند پروردگار جهانيان». بيست و ششم: هنگام برخاستن اين ذكر را گفتن: «بِحَولِ اللَّهِ وَ قُوَّتِهِ أقُومُ وَ أقعُدُ؛ به توان و نيروى خداوند بر مى‌خيزم و مى‌نشينم» يا گفتن: «اللّهُمَّ بِحَولِكَ وَ قُوَّتِكَ أقُومُ وَ أقعُدُ؛ خداوندا! به توان و نيروى تو بر مى‌خيزم و مى‌نشينم». بيست و هفتم: دست‌ها را هنگام برخاستن گره نكردن؛ يعنى آنها را جفت نكند، بلكه باز نگه دارد و براى برخاستن، به زمين تكيه دهد. بيست و هشتم: زن بر عكس مرد، براى رفتن به سجده، زانوها را پيش از دست‌ها بر زمين بگذارد. همين طور مستحب است خود را از زمين دور نگه ندارد؛ بلكه دست‌هايش را روى زمين پهن كند و شكمش را به زمين بچسباند و اعضايش را به هم بچسباند و هنگام برخاستن باسنش را بلند نكند؛ بلكه برخيزد و باسنش را با ديگر اعضاى بدنش با هم بلند كند. بيست و نهم: طولانى كردن سجده و زياد تسبيح و ذكر گفتن. سى‌ام: دست‌ها را بدون حايل و مانع، روى زمين گذاشتن. سى و يكم: پيشانى و نيز ديگر اعضاى سجده را زياد در سجده نگه داشتن.[١]

[١]. العروة الوثقى: ج ٢ ص ٥٧٣.