شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٣ - ٦/ ٢ - ١ انجام نمازهاى واجب در اول وقت

٣٥١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اوّل وقت، رضوان خداوند، ميان وقت، رحمت خداوند و پايان وقت، عفو خداوند است.

٣٥٢. الكافى‌- به نقل از زراره-: به امام باقر عليه السلام گفتم: خداوند، نيكويت بدارد! كدام يك از آغاز، ميان، يا پايان وقت هر نماز، برتر است؟

فرمود: «آغاز آن. همانا پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خداوند عز و جل كارهاى نيكى را كه به آن شتاب شود، دوست مى‌دارد».

٣٥٣. امام باقر عليه السلام: بدان كه اوّل وقت، هميشه برتر است. پس هر اندازه مى‌توانى، در كار نيك شتاب كن.

٣٥٤. امام باقر عليه السلام: نمازى كه در اوّل وقت بالا برود، سپيد و نورانى به سوى صاحبش باز مى‌گردد و مى‌گويد: «مرا حفظ كردى. خدا تو را حفظ كند!» و هنگامى كه در غير وقتش و بدون حدودش بالا برود، سياه و تاريك به سوى صاحبش باز مى‌گردد و مى‌گويد: «مرا تباه كردى. خدا تو را تباه كند!».

٣٥٥. امام صادق عليه السلام: فضيلت اوّل وقت بر آخر آن براى انسان، بهتر از فرزندان و دارايى اوست.