سپس خداوند وحى فرمود: «اى محمّد!" حمد" را بخوان» و او همانند بار نخست، آن را خواند. سپس به او وحى فرمود: «إِنَّا أَنْزَلْناهُ» را بخوان كه نسب‌نامه تو و خاندانت تا روز قيامت است».

پيامبر صلى الله عليه و آله در ركوع مانند آنچه در بار اوّل كرده بود، انجام داد. سپس يك سجده كرد و زمانى كه سر از سجده برداشت، عظمت خداوند بر او تجلّى كرد و از جانب خود (و نه يه فرمان خداوند) به سجده افتاد و تسبيح خدا گفت. سپس خداوند به او وحى كرد كه: «اى محمّد! سرت را بلند كن. پروردگارت تو را استوار ساخت». تا خواست برخيزد، به او گفته شد: «اى محمّد! بنشين» و او نشست.

خداوند به او وحى فرمود: «اى محمّد! به خاطر نعمتى كه به تو دادم، نام مرا ياد كن». و به او الهام شد كه بگويد: «به نام خدا و به يارى خدا! هيچ معبودى جز خداوند يكتا نيست و نيكوترين نام‌ها همه، از آنِ خداست».

سپس به او وحى فرمود: «اى محمّد! بر خود و خاندانت درود بفرست». و او گفت:

«خدا بر من و خاندانم درود فرستد!». خدا هم چنين كرد.

او سپس به صفوف فرشتگان، پيامبران و فرستادگان الهى توجّه كرد. به او گفته شد:

«اى محمّد! به آنها سلام بده». او گفت: سلام و رحمت و بركات خدا بر شما!

خدا به او وحى فرمود: «اى محمّد! بى گمان، سلام و درود و رحمت و بركت‌ها، تو و فرزندانت هستيد». سپس خدا به او فرمان داد كه به سمت چپ توجّه نكند و نخستين آيه‌اى كه پس از «قُلْ هُوَ اللَّهُ» و «إِنَّا أَنْزَلْناهُ ...» شنيد، آيه اصحاب يمين و اصحاب شمال بود. از آن رو، در نماز، يك بار سلام به سمت قبله قرار داده شد و نيز تكبير براى رفتن به سجده به شكرانه [ى مشاهده نعمت‌هاى اصحاب يمين‌].

و «سمع اللَّه لمن حمده؛ خداوند به هر كس كه حمدش كند، گوش مى‌دهد» از آن جا آمد كه پيامبر صلى الله عليه و آله صداى ناله فرشتگان را به تسبيح و حمد و «لا إله إلّااللَّه» شنيد و اين جا بود كه گفت: «سمع اللَّه لمن حمده». و از اين رو دو ركعت اوّل به گونه‌اى اند كه هر اتفاقى در آنها بيفتد، نمازگزار بايد آنها را دوباره به جا بياورد؛ زيرا آنها واجب نخستين الهى اند و اين اوّلين فريضه الهى يا همان نماز نميروز، يعنى نماز ظهر است.