شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٥ - ٤/ ٣ فرمان دادن خانواده به نماز

«در اين كتاب، از اسماعيل ياد كن؛ زيرا او درست وعده و فرستاده پيامبر بود و خاندان خود را به نماز و زكات فرمان مى‌داد و همواره نزد پروردگارش پسنديده بود».

«اى پسر دلبندم! نماز بر پا دار و به كار پسنديده وا دار و از كار ناپسند باز دار و بر آسيبى كه به تو وارد آمده است، شكيبا باش. اين، [حاكى‌] از عزم در امور است».

«پروردگارا! من [يكى از] فرزندانم را در درّه‌اى بى كشت و زرع، نزد خانه محترم تو، سكونت دادم- پروردگارا- تا نماز به پا دارند. پس دل‌هاى برخى از مردم را به سوى‌آنان گرايش ده و آنان را از محصولات [مورد نيازشان‌] روزى ده. باشد كه سپاس‌گزارى كنند».

حديث‌

١٩٧. امام على عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله خود را با خواندن نماز به رنج مى‌افكند، با آن كه مژده بهشت شنيده بود. چون خداوند سبحان فرمود: «و خانواده‌ات را به نماز فرمان ده و خود بر آن شكيبا باش. ما از تو روزى نمى‌خواهيم. ما به تو روزى مى‌دهيم، و فرجام [نيك‌] براى پرهيزگارى است»، پس خانواده‌اش را به آن فرمان مى‌داد و خود بر آن، شكيب مى‌ورزيد.

١٩٨. صحيح مسلم‌- به نقل از عايشه-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله [پاسى‌] از شب را نماز مى‌خواند و هنگامى كه به نماز وتر مى‌رسيد، به من مى‌فرمود: «برخيز و نماز وتر بخوان».

١٩٩. امام على عليه السلام: به پسرانتان، نماز را بياموزيد و هنگامى كه به هشت سالگى رسيدند، بر آن، مؤاخذه‌شان كنيد.