شرح دعاى سحر« ترجمه فارسى» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٣٠ - دنباله سخن

براي رسيدن به مطلوب نبوده است، چنانچه شيخ اعرابي در فصوص‌ [١] گفته و در روايات اهل بيت طهارت عليهم السلام بدان اشاره گرديده است.

دنباله سخن‌

بدان كه محبت الهي كه وجود به سبب آن ظهور يافته است و اين محبت نسبت خاص ميان رب الارباب كه عامل و انگيزه اظهار است به صورت تاثير و افاضه با مربوبين به صورت تأثّر و استفاضه است بر حسب نشئه‌ها و قابل‌ها [ي مختلف‌] مختلف خواهد بود، بدين ترتيب كه در بعضي مراتب حكمش تمام‌تر و ظهورش بيش‌تر خواهد بود مانند عالم اسماء و صفات، و عالم صور اسماء و اعيان ثابته در نشئه علمي؛ و در بعضي ديگر از مراتب، كم‌تر از آن؛ تا برسد به آخرين مرتبه و بيش‌ترين نزول و نهايت هبوط.

پس، حب ذاتي بر ظهور حضرت حق در حضرت اسمائي و عوالم غيبي و شهادتي تعلق گرفت چنانچه خدواند مى فرمايد: «كنت كنزاً مخفياً فأحببت أن أعرف فخلقت الخلق لكن أعرف؛ من گنجي نهان بودم و دوست داشتم كه شناخته شوم، لذا خلق را آفريدم تا شناخته شوم». بنابراين حبّ ذاتي منشأ ظهور موجودات است.

و محبوب‌ترين درخواست‌ها از خداي تعالي، درخواستي است كه در حضرت علميه جمعيه از اسماي الهي واقع شد. زيرا آن درخواست كليد ظهور، معرفت گرديد. و محبوب از محبوب‌ترين، درخواستي بود كه از پروردگار انسان جامع كامل كه حاكم بر همه اسما و صفات و شئون و اعتبارات است، واقع گرديد. و اين [تعيين محبوبيت‌ها] به حسب مقام تكثير بود ولي به حسب مقام توحيد و ارتباط خاص ميان هر موجود و پروردگارش، بدون اين‌كه واسطه در ميان باشد، هر درخواستي از او محبوب است. چنانچه پيش‌تر تحقيق آن گذشت.

[١]. فصوص الحكم؛ ص ٥٩.