نمي‌طلبيد، [بلكه‌] او همان نفسش بود و نفسش او بود، قدرت او نافذ است، لذا نياز ندارد خود را به اسمي بنامد، لكن براي نفس خود نامي برگزيد كه ديگران بتوانند او را به آن نام بخوانند؛ زيرا او تا هنگامي كه به اسمش خوانده نشود شناخته نمي‌شود. بنابراين، نخستين اسمي كه براي خود برگزيد العلي العظيم بود، زيرا او برترين همه اشياء بود و معني آن الله است كه بر همه چيز برتري دارد و نام العلي العظيم از اولين نام‌هاي او بود».

از اين روايت شريف دانسته مي‌شود كه العلي العظيم از اسماي ذاتي است كه خداوند قبل از آفرينش خلق براي خود برگزيده است. البته، به اعتباري ديگر مي‌توان گفت كه از اسماء صفات است؛ چنانچه از پايان همين روايت فهميده مي‌شود كه فرموده: «علا علي كلّ شي‌ء».

عارف كامل محدث كاشاني، قدّس سره، در شرح اين حديث مي‌گويد: «لله سبحانه العلوّ الحقيقي، كما انّ له العلوّ الاضافي؛ والاوّل من خواصه سبحانه لايشاركه فيه غيره. ولهذا قال: واختار لنفسه العلي العظيم؛ برتري واقعي از آن خداوند سبحان است. چنانچه برتري نسبي نيز از آن اوست و اين از اولين ويژگي‌هاي خداي سبحان است كه جز او كسي در آن شريك نيست. و از اين جهت فرموده نام العلي العظيم را براي خود انتخاب كرد».

من مي‌گويم: در حقيقت برتري خداوند، كسي شريك نيست، زيرا موجودات به لحاظ داشتن جهات نفسي هيچ علوّي ندارند. از نظر جهات حقي نيز، علوّ آنان در علوّ خداوند فاني است و حكم و حيثيتي براي آن‌ها وجود ندارد و همگي در ذات او مستهلك هستند.