ديگر از غيب نسبت به غيب الغيوب و احديّت غيب مقيّد هستند. و گاهى با «قيد» در كلمات ذكر مى‌شود مثل غيب اسمائى، و گاهى بدون قيد مى‌آيد. مثلًا عالم جبروت كه نسبت به ملك و ملكوت غيب ولى نسبت به غيب الغيوب شهادت است، غيب مقيّد است.

غيب هويّت‌

اشاره به مقام غيب الغيوب است و شايد در برخى موارد و عبارات اشاره به مقام احديت باشد.

فيض اقدس و مقدس‌

در بحث فيض چند نكته است.

١. فيض در لغت به معناى «بسيار شدن آب چندانكه روان گردد.» و «ريزش» و «بخشش»، «عطا»، «جارى شدن»، «سرازير شدن» آمده است.

٢. بوعلى سينا مى‌گويد: فيض، فعلى است كه از ذات فاعل سرچشمه مى‌گيرد و در آن سبب و انگيزه خارج از ذات و نياز و احتياج دخالت ندارد و فعل فاعلى است كه فعل وى هميشگى و دائمى باشد. و غرضى در آن فعل براى فاعل جز نفس فعل نباشد.

٣. حق تعالى ذات بى‌نياز است و آنچه از وى سرازير مى‌شود از زيادى و افزونى رحمت اوست بنابراين همه هستى چيزى جز «فيض» حق تعالى نمى‌باشد. و به همين فيض است كه تمامى موجودات از عدم به وجود در مى‌آيند.

٤. اهل معرفت فيض حق را به «اقدس» و «مقدس» تقسيم كرده‌اند.

٥. «فيض اقدس» را چنين تعريف كرده‌اند: «تجلّى حبّى ذاتى است كه موجب مى‌شود كه اشيا و قابليتهاى آن در حضرت علميه بوجود آيد.» و به عبارت ديگر فيض اقدس از مقام احديت سرچشمه مى‌گيرد و موجب ايجاد «اعيان ثابته» مى‌شود. كه صورتهاى اسماى الهيه هستند.

٦. «فيض مقدس» آن فيض حضرت حق است كه موجب وجود موجودات در عالم خلقت و آفرينش از جبروت تا ملك مى‌گردد. و به عبارت ديگر فيضى است كه از مقام واحديت و اعيان ثابته سرچشمه مى‌گيرد و موجب تحقق اعيان در عالم خارج مى‌شود.