حكمت ايشان حكمت مهيّميت گرديد. خداوند بر حضرت يحيي، عليه السلام، هم كه قلبش خاضع و خاشع و در حال قبض بود به صفت جلال كه شامل عظمت و كبريا و قهر و سلطنت بود تجلي فرمود و حكمت وي به جلال اختصاص يافت‌ [١]. البته، گاه نيز خداوند به جمال خود تجلي مي‌فرمود، چنان‌كه بر حضرت عيسي، عليه السلام. به همين سبب هم بود كه وقتي حضرت يحيي، عليه السلام، ايشان را خندان ديد و با عتاب بر او اعتراض كرد كه «كأنّك قد آمنت مكر الله وعذابه؛ گويا آن جناب خود را از مكر و عذاب خدا در امان يافته است؟» عيسي، عليه السلام، پاسخش داد: «كأنّك قد ايست من فضل الله ورحمته؛ ظاهرا، آن حضرت از فضل و رحمت حق نااميد گشته است؟» آن گاه، به آن دو بزرگوار وحي شد كه «أحبّكما اليّ أحسنكما ظنّا بي‌ [٢]؛ محبوب‌ترين شما نزد من كسي است كه به من خوش گمان‌تر باشد».

پس، خداوند بر حضرت يحيي، عليه السلام، به مناسبت حالت قلب و نشئه خاصش به قهر و سلطنت تجلي فرموده و بر حضرت عيسي، عليه السلام، به مقتضاي نشئه و مقامش به لطف و رحمت تجلي فرموده بود، براي همين، هر يك از آن دو بزرگوار آن پاسخ‌ها را دادند. اما، وحي خداي متعال درباره اين‌كه محبوب‌ترين شما كسي است كه حسن ظن بيشتري به من داشته باشد، به مناسبت تقدم رحمت بر غضب و تجلي ابتدايي محبت الهي در مظاهر جمال است، چنان‌كه در روايات آمده است: «يا من سبقت رحمته غضبه‌ [٣]؛ اي آن‌كه رحمتش بر غضبش پيشي گرفته».

[١]. فصوص الحكم؛ فص ٥، ٢٠، ٢٧.

[٢]. فيه ما فيه؛ ص ٤٨.

[٣]. علم اليقين؛ ج ١، ص ٥٧. در اصول كافي؛ ج ٢، ص ٥٢٦، ح ٢٠ آمده است: سبقت رحمتك غضبك.