شيخ كبير بعد از ضبط اسماء در اين جدول آن گاه جدولي رسم كرده و در آن نور را از اسماء ذات قرار داده است گفته: بعض از اسماء الحسني دلالت بر ذات او، جلّ وعلا، مي‌كنند و گاهي علاوه بر آن بر صفات يا افعال يا هر دوي آن‌ها دلالت مي‌كنند. از اين رو، اسمائي را كه دلالتشان بر ذات آشكارتر است از اسماء ذات قرار داديم و در اسماء صفات و افعال هم با در نظر گرفتن اظهر بودن آن‌ها همين كار را كرديم كه البته معنايش منحصر بودن آن‌ها در اين جدول نيست؛ مثلا، رب كه اگر به معناي ثابت باشد اسم ذات محسوب مي‌شود و اگر به معناي مصلح باشد از اسماء افعال است و به معناي مالك از اسماء صفات خواهد بود. همچنين شيخ گفته است: مقصود ما از ذكر اين اسماء (موجود در جدول) حصر اسماء در اين مقدار نبوده است و منظور اين نيست كه اسم ديگري براي ذكر در جدول وجود نداشته، بلكه اين ترتيب را براي آگاهي دادن انتخاب كرديم. پس، هر گاه اسمي از اسماء الحسني يافتي در آنچه از اسم و فعل و صفت ظاهرتر است در اين جدول منظور بدار. [١]

من مي‌گويم: اين كه نور از اسماء صفات و بلكه افعال باشد روشن‌تر است، زيرا در مفهوم آن آشكار كردن و روشن كردن غير خود نهفته شده است. حال، اگر مراد از غير را اسماء و صفات در حضرت الهيه بدانيم، نور از اسماء صفات مي‌شود؛ ولي اگر مراد از اين غير مراتب ظهورهاي عيني و خارجي باشد، نور از اسماء افعال خواهد بود؛ چنان‌كه در كلام خداوند تعالي آمده است: «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌ [٢]؛ خداوند نور آسمان‌ها و زمين است». و مي‌فرمايد: «يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ [٣]؛ خداوند هر كس را كه بخواهد به نور خود هدايت مي‌كند». و در سخن سيد الموحدين اميرمؤمنان، عليه السلام، در دعاي كميل آمده است: «وبنور وجهك الذي أضاء له كلّ شي‌ء؛ و به نور وجهت كه همه چيز به سبب‌

[١]. مصباح الانس؛ ص ١١٢ و ١١٣.

[٢]. نور/ ٣٥.

[٣]. نور/ ٣٥.