شرح دعاى سحر« ترجمه فارسى»
(١)
خطبه كتاب
٥ ص
(٢)
اللّهم همان يا الله است
٥ ص
(٣)
انّي (مَن)
٨ ص
(٤)
اسئلك
٩ ص
(٥)
(از تو درخواست ميكنم)
٩ ص
(٦)
توضيحي درباره صفات بهاء و جمال
٢٠ ص
(٧)
نقل و كشف
٢١ ص
(٨)
لمعه (بارقهاي از نور)
٢٨ ص
(٩)
نور
٤٠ ص
(١٠)
پاسخ يك اشكال
٤٦ ص
(١١)
يادآوري
٤٩ ص
(١٢)
توضيح
٥٤ ص
(١٣)
تمثيل
٥٦ ص
(١٤)
بشارت
٥٨ ص
(١٥)
سخني از نور
٦٠ ص
(١٦)
سخني براي اتمام مقال و روشنگري حال
٦٢ ص
(١٧)
نور
٧٤ ص
(١٨)
راهنمايي
٧٥ ص
(١٩)
باب حدوث اسماء
٧٨ ص
(٢٠)
دنباله كلام و دستاورد
٨٨ ص
(٢١)
نقل و تتميم مطلب
٨٩ ص
(٢٢)
بازگشت
٩١ ص
(٢٣)
راهى به حقيقت
٩٩ ص
(٢٤)
نور مشرقي
١٠١ ص
(٢٥)
دستاوردى از دانش نور
١٠٣ ص
(٢٦)
تتميم و تنوير
١٠٥ ص
(٢٧)
هشدار به بينشطلبان و بيدار باش به خوابآلودگان
١١١ ص
(٢٨)
تابشى از عرش
١١٢ ص
(٢٩)
هشدار به زبان اهل ذوق
١٢٠ ص
(٣٠)
دنباله سخن
١٣٠ ص
(٣١)
شرح اصطلاحات
١٥٣ ص
(٣٢)
ائمه سبعه (هفتگانه)
١٥٣ ص
(٣٣)
اتصالات
١٥٣ ص
(٣٤)
احديت جمع
١٥٣ ص
(٣٥)
اسفار اربعه
١٥٤ ص
(٣٦)
اسم اعظم
١٥٥ ص
(٣٧)
اشارات (جمع اشاره)
١٥٦ ص
(٣٨)
اضافة اشراقى
١٥٦ ص
(٣٩)
اعيان ثابته
١٥٦ ص
(٤٠)
تجلى
١٥٦ ص
(٤١)
تعين
١٥٧ ص
(٤٢)
تكثر عَرضى و تكثر طولى
١٥٨ ص
(٤٣)
تمكن
١٥٨ ص
(٤٤)
جبروت
١٥٨ ص
(٤٥)
جذبات (جمع جذبه)
١٥٩ ص
(٤٦)
جذوات (جمع جذوه)
١٥٩ ص
(٤٧)
حال
١٥٩ ص
(٤٨)
حضرت
١٦٠ ص
(٤٩)
حضرات خمس
١٦٠ ص
(٥٠)
خطورات
١٦١ ص
(٥١)
صحو اول و ثانى
١٦١ ص
(٥٢)
ظلّ منبسط
١٦٢ ص
(٥٣)
ظهور
١٦٣ ص
(٥٤)
عالَم
١٦٣ ص
(٥٥)
عالم خيال و مثال مطلق
١٦٣ ص
(٥٦)
عالم دهر
١٦٤ ص
(٥٧)
عقل تفصيلى
١٦٤ ص
(٥٨)
عما
١٦٤ ص
(٥٩)
غيب
١٦٥ ص
(٦٠)
غيب الغيب
١٦٥ ص
(٦١)
غيب الغيوب
١٦٥ ص
(٦٢)
غيب مطلق
١٦٥ ص
(٦٣)
غيب مقيّد
١٦٥ ص
(٦٤)
غيب هويّت
١٦٦ ص
(٦٥)
فيض اقدس و مقدس
١٦٦ ص
(٦٦)
كرامت
١٦٧ ص
(٦٧)
كنز مخفى
١٦٧ ص
(٦٨)
لطف
١٦٧ ص
(٦٩)
مشاهده
١٦٧ ص
(٧٠)
مقام
١٦٨ ص
(٧١)
مقام «كثرت در وحدت» و «وحدت در كثرت»
١٦٩ ص
(٧٢)
نفوس اسپهبديه
١٧٠ ص
(٧٣)
واحديت
١٧٠ ص
(٧٤)
واردات
١٧٠ ص
(٧٥)
وقت
١٧٠ ص
(٧٦)
يوم بروز و ظهور
١٧١ ص
(٧٧)
فهارس
١٧٣ ص
(٧٨)
فهرست مطالب كتاب
١٧٣ ص
(٧٩)
فهرست آيات
١٧٣ ص
(٨٠)
فهرست روايات
١٧٣ ص
(٨١)
فهرست منابع شرح اصطلاحات
١٧٣ ص
(٨٢)
فهرست منابع پاورقيها
١٧٣ ص
(٨٣)
فهرست مطالب كتاب
١٧٥ ص
(٨٤)
فهرست آيات
١٧٩ ص
(٨٥)
فهرست روايات
١٨١ ص
(٨٦)
فهرست منابع شرح اصطلاحات
١٨٣ ص
(٨٧)
فهرست منابع پاورقىها
١٨٥ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص

شرح دعاى سحر« ترجمه فارسى» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٧ - پاسخ يك اشكال

«إنّ لله تعالي مئة رحمة انزل منها واحدة الي الارض فقسمها بين خلقه، فبها يتعاطفون ويتراحمون. واخّر تسعا وتسعين يرحم بها عباده يوم القيامة [١]؛ خداوند صد رحمت دارد كه از آن همه تنها يكي را به زمين فرو فرستاده و ميان آفريده‌هايش قسمت كرده است و اين همان است كه خلق بر اثر آن به يكديگر مهر مي‌ورزند و بر همديگر مي‌بخشايند. اما نود و نه رحمت خود را كنار گذارده كه در روز واپسين بر بندگان خود مي‌بخشايد».

يكي از مشايخ سلوك و معرفت، رضي الله عنه ورفع في الخلد مقامه، در كتاب خود (اسرار الصلوة)، در تفسير سوره فاتحه، پس از نقل حديث نبوي فوق چنين آورده است:

«فاطلاق الرحمن و الرحيم علي الله تعالي باعتبار خلقه الرحمة الرحمانية و الرحيمية باعتبار قيامها به قيام صدور لا قيام حلول. فرحمته الرحمانية افاضة الوجود المنبسط علي جميع المخلوقات، فايجاده رحمانيته و الموجودات رحمته. ورحمته الرحيمية افاضة الهداية و الكمال لعباده المومنين في الدنيا و منّه بالجزاء و الثواب في الاخرة. فايجاده عامّ للبرّ و الفاجر».

تا آن‌جا كه مي‌گويد:

«فمن نظر الي العالم من حيث قيامه بايجاد الحق تعالي، فكانّه نظر الي رحمانيته وكأنّه لا يري في الخارج الّا الرحمن ورحمته. ومن نظر اليه باعتبار ايجاده فكانّه لم ينظر الّا الي الرحمن‌ [٢]؛ اطلاق الرحمن الرحيم بر خداوند تعالي از آن رو كه خالق رحمت رحماني و رحيمي است بدان لحاظ است كه رحمت رحمانيه و رحيميه به نحو قيام صدوري (و نه قيام حلولي) قائم به اوست. پس، رحمت رحماني او افاضه وجود منبسط است كه بر همه آفريده‌ها گسترده شده. پس، ايجاد كردن او رحمانيت اوست و موجودات همه رحمت اوي‌اند. و رحمت رحيمي او اعطاي هدايت و كمال بر بندگان مؤمنش است در اين دنيا و جزا و پاداشي است كه از


[١]. رك: صحيح بخاري؛ ج ٥، ص ٢٢٣٦، ح ٥٦٥٤؛ صحيح مسلم؛ ج ٢، ص ٥٩٦.

[٢]. اسرار الصلاة؛ ص ٢١٨.