اميد است در مورد نام‌هاي پروردگار و آيات آفريدگارت هدايت‌شده و در راه مستقيم قرار گرفته باشي و متوجه شده باشى كه سلسله وجود و عالم غيب و شهود، از ملائكه مقربين و اصحاب يمين و فرشتگاني كه صف آرايي كرده‌اند و تدبير كنندگان امورند و فرشتگان موكل بر ابرها و كليات عوالم از انواع‌] موجودات [عالي و پست و جزئيات آن گرفته تا تاريكي‌هاى تار و سيه هيولايي، همه و همه، نمود اسماء الهي هستند.

اكنون، با توفيق ملك منان به شرط تدبر در اسماء خداوند و تفكر در آيات او و رهايي از زندان طبيعت و گشودن درهاي بسته انسانيت بايد دريابي كه حقيقت‌ «بسم الله الرحمن الرحيم» داراي مراتبي از وجود و مراحلي از نزول و صعود است و به حسب عوالم و نشئه‌ها، حقايق متكثري دارد كه در دل سالكان، به مناسبت مقامات و حالات آنان، تجلياتي مي‌كند. نيز بدان تسميه‌اي كه در آغاز هر سوره‌از سوره‌هاي قرآن آمده، به حسب حقيقت، غير از تسميه موجود در آغاز سوره ديگر است؛ يعني بعضي از اين تسميه‌ها بزرگ‌اند و بعضي بزرگ‌تر، برخي محيطاند و برخي محاط، و حقيقت معناي تسميه هر سوره از تدبر در معناي آن سوره دانسته مي‌شود. بنابراين، آنچه براي گشايش اصل وجود و مراتب آن آمده غير از آن است كه براي گشايش مرتبه‌اي از مراتب وجود آمده است و اين حقيقت را تنها راسخان در علم از اهل بيت وحي و نبوت مي‌دانند و بس. از اين رو، از اميرمؤمنان و سيد موحدان، صلوات الله وسلامه عليه، روايت شده است كه «انّ كلّ ما فى القرآن فى الفاتحة وكلّ ما فى الفاتحة فى‌بسم الله الرحمن الرحيم وكل ما فيه فى الباء، وكل ما فى الباء فى النقطة وانا نقطة تحت الباء [١]؛ هرچه در قرآن آمده در سوره فاتحه هست و هرآنچه در فاتحه آمده در بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ گرد آمده و هر چه در بسم الله‌ است در با و هر چه در با است در نقطه آن است. و من نقطه زير با هستم». البته، اين‌

[١]. ينابيع المودة؛ ج ١، ص ٦٨، با اندكي اختلاف.