اين كه پروردگار در اين آيه خود را به واحديت و قهاريت وصف كرده (نه رحمانيت و رحيميت) بدان سبب است كه آن روز روز حكومت و سلطنت اين دو اسم است (روز رحمت روز بسط و افاضه وجود بوده است. به همين دليل، خداوند هنگام فتح باب و شروع كتاب الهي خود را به رحمانيت و رحيميت توصيف فرموده است). روز عظمت و قهاريت روز قبض و نزع به دست پروردگار است، لذا پرودگار خود را به وحدانيت و قهاريت توصيف فرموده است. او در خاتمه دفتر [تكوين و تدوين‌] خود را به مالكيت [توصيف فرموده‌] و گفته است: «مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ» [١].

ناگفته نماند وجود روزي كه پروردگار به عظمت و مالكيت در آن تجلي فرمايد و دولت آن دو اسم فرا رسد ضروري است، زيرا هر اسمي دولتي دارد كه ظهور آن ضروري و لازم است و روز ظهور دولت اسم‌هايي چون معيد و مالك و اسم‌هاي شبيه آن دو روز رجوع تامّ و نزع مطلق است. البته، اين امر به عوالم فرودين اختصاص ندارد و در عالم مجردات (از جمله عقول مقدسه و ملائكه مقرب) نيز جاري است. به همين سبب، در روايت آمده كه عزرائيل بعد از قبض روح همه موجودات به دست خداوند متعال قبض روح مي‌شود و خداوند متعال فرموده است: «يَوْمَ نَطْوِي السَّماءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ‌ [٢]؛ روزي كه آسمان را مانند طوماري درهم بپيچم» و نيز: «يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً [٣]؛ اي نفس مطمئنه، به حضور پروردگارت درآي در حالي كه تو از او خشنود و او از تو خشنود است». و: «كَما بَدَأَكُمْ تَعُودُونَ‌ [٤]؛ همان گونه كه شما را در اول بيافريد به سوي او باز مي‌گرديد». و آيات ديگر.

[١]. فاتحه/ ٣.

[٢]. انبياء/ ١٠٤.

[٣]. فجر/ ٢٧ و ٢٨.

[٤]. اعراف/ ٢٩.