ظهور يعنى بروز و نمود چيزى. ظهور حق يعنى تجلّى حق در اسما و صفات و تعينات اسمايى و صفاتى در همه مراتب الهى و كونى. زيرا موجودات همه ظاهر حق هستند و حق خود را در آنها نشان داده است: تعابير مختلفى درباره ظهور در زبان اهل معرفت آمده است: مثل ظهور اجمالى، ظهور تفضيلى، ظهور روحانى، ظهور مثالى، ظهور ملكى، ظهور در حضرت انسان كامل.

عالَم‌

عالم اسم است براى غير حق زيرا عالم اسم است براى «لِما يُعلم به» يعنى آنچه به وسيله آن به حق علم پيدا شده و حق شناخته و دانسته مى‌شود. و عالم علامت بر موجِد آن است. بنابراين همه ممكنات در تمام مراتب ظلّ (سايه) حق هستند و در زبان اهل معرفت از آنها به عالَم با قيدهاى مختلف ياد مى‌شود، مثل عالَم جبروت، عالَم ملكوت، عالَم مُلك، عالَم خيال، عالَم حيوانات، و ...

و همچنين در زبان اهل معرفت به ظهورات و تجليات حق در مراتب قبل از خلقت نيز تعبير به عالَم مي‌شود مثل عالَم الوهيت، عالم اسماء و صفات، عالَم واحديت و ...

عالم خيال و مثال مطلق‌

مراتب خلقت به سه مرتبه تقسيم مى‌شود:

مرتبه اول، مرتبه عقول است كه مجرّد از مادّه و صورت بوده و در وجود و فعل بى‌نياز از مادّه است. و از آن به عالم عقل و جبروت تعبير مى‌كنند.

مرتبه دوم، مرتبه خيال يا مثال است كه مجّرد از ماده بوده ولى داراى صورت است يعنى ابعاد در آنجا راه دارد. و از آن به ملكوت نيز تعبير مى‌شود.

مرتبه سوم، مرتبه مُلك است كه داراى مادّه مى‌باشد و از آن به عالم اسفل، و ناسوت نيز تعبير مى‌شود.

عالم خيال نيز به عالم خيال مطلق و مثال مطلق كه مرتبه از مراتب خلقت و عالم خيال انسانى كه از مراتب وجود انسان مى‌باشد تقسيم مى‌گردد، كه از خيال انسان به خيال مقيّد تعبير مى‌شود.