شرح دعاى سحر« ترجمه فارسى» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٩ - يادآوري

خداي يگانه است، نيست خدايي مگر او كه بخشاينده و مهربان است».

يادآوري‌

بدان، تجلي خداي تعالي در عالم اسماء و صفات به تجلي رحماني ذاتي هر چند زيباتر و نوراني‌تر و رحمتش در آن مقام والا وسيع‌تر است (زيرا عالم ربوبي عالمي است بسيار وسيع)، اما آنچه از اين بخش دعا به دست مي‌آيد اين است كه مقصود از رحمت رحمت فعلي و فيضي است كه از مقام رحمانيت ذاتي بر موجوداتي كه مورد رحمت الهي قرار دارند افاضه مي‌شود و باراني است كه از آسمان الوهيت بر زمين‌هاي خشك فرو مي‌بارد.

بايد دانست كه هر مرتبه‌اي از تعينات و هر موجودي از موجودات رويي به عالم غيب و نور و رويي به عالم ظلمت و قصور دارد كه اين ظلمت ناشي از نفس تيره موجودات و ماهيات تاريك است. هر موجودي، به اعتبار آن وجهه نوراني‌كه به سوي عالم رحمت و مغفرت دارد، مرتبه‌اي از مراتب رحمت الهي است و، به اعتبار آن وجهه‌اي كه به نفسش باز مي‌گردد، مرحوم و مورد رحمت است. پس، همچنان كه مورد رحمت قرار گرفتگان بالذات تكثر عرضي و بالعرض تكثر طولي دارند، رحمت نيز بالعرض، تكثر عرضي و بالذات تكثر طولي دارد به نحوي كه بعضي از مراتب آن وسيع و بعضي وسيع‌تر و بعضي محيط و بعضي محاطاند؛ مطابق آنچه كه در حكمت متعاليه مقرر شده است. و معلوم است آنچه با حال دعاكننده مناسبت دارد اين است كه از خداي تعالي با جهاتي كه منتسب به اوست درخواست كند و آن عبارت است از جهات رحمت و سايه نوراني باقي. پس موجود مرحوم و نيازمند از خداي رحيم بي‌نياز به واسطه رحمت گسترده‌اش درخواست مي‌كند.