شايد پس از گشايش بصيرت دل و خارج شدنت از زندان طبع و مراجعه به كلامي كه در سابق گفتيم به حقيقت كلمه و كلام پي برده باشي و جان مطلب را فهميده باشي و ديگر بتواني با دلايل روشني كه از جانب پروردگار به تو مي‌رسد مغز را از پوست معاني جدا كني و آن‌ها را از گورستان الفاظ برانگيزاني. شايد از آنچه به گوش جانت و بر روح و عقلت خوانده شد به فراست دريافته باشي كه عوالم وجود و پهنه هستي، چه غيب و چه شهود آن، به مثابه كتاب و آيات، و كلام و كلمات هستند؛ يعني داراي باب‌هاي مرتب و فصول جداگانه و كليدهايي هستند كه آن باب‌ها را مي‌گشايد و نيز خاتمه‌هايي كه كتاب بدان‌ها پايان مي‌يابد. هر سرآغازي نيز براي خود باب‌هايي دارد و هر بابي داراي فصولي و هر فصلي داراي آياتي است و هر آيه‌اي را كلماتي و هر كلمه را حروفي و هر حرفي را زُبُر (صورت لفظي) و بيّناتي (صورت باطني) است‌ [١].

[١]. ناگفته نماند كه براي سلسله وجود دو اعتبار ديگر نيز هست: اعتبار كثرت در وحدت، و اعتبار وحدت در كثرت. سلسله وجود به اعتبار اول كلمه واحده است كه همان كلمه «كن» وجودي است و خداوند بلند مرتبه در كلامش به آن اشاره كرده است: «اذا اراد ان يكون شيئا فقال له كن فيكون» (يس/ ٩٨)؛ آن گاه كه خداوند اراده خلق چيزي را بكند به آن مي‌گويد: بشو، و مي‌شود. و در خطبه روز عيد فطر از اميرمؤمنان، عليه السلام، آمده است: «الذي بكلمته قامت السموات السبع وقرّت الارضون السبع وثبتت الجبال الرواسي وجرت الرياح اللواقح وسار في جو السماء السحاب وقامت علي حدودها البحار، فتبارك الله رب العالمين» (مصباح المتهجد؛ ص ٦٠٤، من لايحضره الفقيه؛ ج ١، ص ٣٢٥ و ٣٢٦)؛ آن كس كه به كلمه او آسمان‌هاي هفتگانه برپا ايستاده و زمين‌هاي هفتگانه آرام گرفته و كوه‌هاي سخت بنياد استوار گشته و بادها روان گشته است و ابر در فضاي آسمان حركت كرده و درياها در جاي خود ايستاده است، پس والا و مبارك است خداوندي كه پروردگار جهانيان است. و به اعتبار دوم، كلمات و كتاب است، چنانچه در اين قسمت دعا به آن اشاره شده است، پس نيكو بينديش.