شرح دعاى سحر« ترجمه فارسى» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٣٩ - دنباله سخن

اللّهم انّي اسئلك من علوّك باعلاه و كلّ علوّك عال. اللّهم انّي أسئلك بعلوّك كلّه ...

پروردگارا، از تو درخواست مي‌كنم به عالي‌ترين علوّت و همه علوّ تو عالي است. بارالها، از تو به همه علوّت درخواست مي‌كنم.

خداي تعالي در عين نزديكي بلندمرتبه و در عين بلندمرتبگي نزديك است. برتري مطلق از آن اوست و ديگر مراتب وجود در درجات پايين‌تر قرار دارند و برتري مطلق از آن اوست نه براي كس ديگري و برتري هر چيزي سايه‌اي از برتري اوست. بنا بر تحقيق شيخ عارف ما، دام مجده، اسم العليّ از اسماي ذاتي است؛ چنانكه از روايت زيراستفاده مي‌شود:

از طريق شيخ المحدثين محمّد بن يعقوب كليني، رضوان الله عليه، در كافي از ابن‌سنان نقل شده است كه گفت:

از حضرت رضا، عليه السلام، پرسيدم: «هل كان الله تعالي عارفا بنفسه قبل ان يخلق الخلق؟»؛ آيا خداوند قبل از اين‌كه مخلوقات را خلق فرمايد از نفس خود آگاه بود؟ فرمود: بله. گفتم: «يراها ويسمعها؟»؛ آن‌ها را مي‌ديد و مي‌شنيد؟ فرمود: «ما كان محتاجا الي ذلك، لّانه لم يكن يسالها ولايطلب منها. هو نفسه ونفسه هو. قدرته نافذة، فليس يحتاج ان يسمّي نفسه. ولكنّه اختار لنفسه اسماء لغيره يدعوه بها. لانه اذا لم يدع باسمه لم يعرف. فاول ما اختار لنفسه العلي العظيم، لانّه اعلي الاشياء كلّها. فمعناه الله واسمه العلي العظيم هو اول اسمائه علا علي كل شي‌ء [١]؛ خداوند نيازمند اين امور نبود، زيرا از او نمي‌پرسيد و از او چيزي‌

[١]. اصول كافي؛ ج ١، ص ١١٣.