ارتش امروز ايران اين طور نيست؛ نه پرسنلشان آن پرسنل است و نه فرماندهانشان آن فرماندهان، نه نظر فرماندهان به پايينترها- به اصطلاح- نظر بالا و پايين است و نه نظر پرسنل به آنها اين است كه اينها يك مقامى دارند كه ما نبايد با آنها اصلًا صحبت كنيم.

وضعيت نيروهاى مسلح در زمان سابق و حال‌

در آن رژيم و رژيمهاى سابق بر آن، در طول تاريخ شاهنشاهى، اگر ارتشى بود، ارتش متجاوز بود. و اگر ژاندارمرى بود، براى تجاوز به مردم در بين بلاد گماشته شده بودند. و اگر شهربانى بود، شهربانى براى تعدى به مظلومان گماشته شده بود. شما همه ياد داريد در چند سال پيش از اين، كه رژيم محمد رضا به طور غصب اين مملكت را گرفته بودند، در نظر داريد كه خود شما- يعنى، نه شماى شخصى- خود آنهايى كه در ارتش بودند چه وضعى داشتند، نسبت به پايينها چه جور بودند و نسبت به بالاها چطور. آن سپهبدها و سرلشكرها و- نمى‌دانم- امثال آنها وقتى كه به پاى مظلومان و زير دستان مى‌رسيدند، آن طور غبغب را پر مى‌كردند و به آنها اربابى مى‌فروختند و در مقابل يك نفر اجنبى، كه از خود آنها در ارتششان بسيار كمتر بوده است درجه‌اش، به طور خاضعانه رفتار مى‌كردند؛ براى اينكه آنها مكتبى نبودند؛ يعنى، مكتب اسلام را نديده بودند، از اسلام بى‌اطلاع بودند.

شمايى كه امروز در اينجا هستيد و خداوند تبارك و تعالى به شما توفيق داده است كه در دانشكده افسرى يك همچو رژيمى زندگى مى‌كنيد و تحصيل، بدانيد كه شما وضعتان با سابق فرق دارد؛ شما لشكر خدا هستيد شما ارتش امام زمان- سلام اللَّه عليه- هستيد و شما بايد وضعتان را بدانيد كه با سابق فرق دارد. شما در عين حالى كه در دانشكده افسرى مشغول تحصيل هستيد، در جبهه‌ها مى‌رويد و همراه تحصيلتان عملًا هم تحصيل مى‌كنيد. علوم عملى، خود علومش مهم نيست، عمل بر آنش مهم است.

ارتش سابق اگر چه فرماندهانشان يا افسرانشان دوره‌هاى نظامى را ديده بودند، لكن عمل نداشتند. يك ارتش توسرى‌خورده تحت ستم خارجيها و مستشاران خارجى، وقتى كه‌