در جواب می‌گویند: برهان تطبیق در اینجا جاری نیست[١] ؛ یعنی می‌گویند میان غیرمتناهی زمانی با غیرمتناهی مکانی تفاوتی است و آن این است که غیرمتناهی مکانی اجتماع در وجود دارند (یعنی در عرض یکدیگر وجود دارند و غیرمتناهی واقعی است، یعنی غیرمتناهی بالفعل است) ولی در غیرمتناهی زمانی وجود هریک مشروط به عدم دیگری است و هیچ وقت اجتماع در وجود ندارند. در نتیجه هیچ وقت غیرمتناهی زمانی وجود ندارد؛ یعنی همیشه آنچه که وجود دارد متناهی است. در واقع شما متناهی موجود و متناهیهای معدوم قبل را یک غیرمتناهی فرض کرده‌اید (یعنی موجود و معدوم را با یکدیگر ترکیب کردید غیرمتناهی درست شد) در حالی که برهان امتناع تسلسل در غیرمتناهی موجودِ بالفعل جاری است نه در غیرمتناهی‌ای که هیچ وقت اجتماع در وجود ندارند و در واقع هیچ وقت غیرمتناهی وجود پیدا نمی‌کند.

دلیل دوم

در دلیل دوم هم باز از آنچه فلاسفه در باب تسلسل گفته‌اند استفاده شده است، ولی این دلیل ضعیف‌تر از دلیل اول است. می‌گویند: اگر حوادث گذشته غیرمتناهی باشد لازم می‌آید حدوث هر حادثِ یومی مشروط باشد به تحقق امور غیرمتناهیه؛ چون علت اِعدادی[٢] حادثه الف که امروز وجود پیدا کرده حادثه‌ای است که مثلا در لحظه قبل وجود پیدا کرده است. باز آن حادثه قبلی مشروط است به شرطی که در زمان قبل وجود پیدا کرده الی غیر النهایه. و به حکم شرط الشرط شرط، پس حادثه امروز مشروط به شروط غیرمتناهیه است. حال می‌گوییم: هر چیزی که تحققش مشروط به شروط غیرمتناهی باشد وجودش محال است.

[١] . غالب اين آقايان برهان تطبيق را در جای خودش جاری می‌دانند.

[٢] . يعنی شرط.