می‌گویند: ما از شما می‌پرسیم: آیا غیرمتناهی داخل در وجود شد یا داخل در وجود نشد؟ ناچار پاسخ می‌دهید: داخل در وجود شد. می‌گوییم چون داخل در وجود شده است پس داخل در حصر شده؛ چون موجود بودن و دخول در وجود مساوی است با محصور بودن و دخول در حصر و تناهی[١] و[٢] .

جواب دلیل ششم

می‌گوییم: اولا: موجود بودن مساوی با محدود بودن نیست، دلیلش ذات باری‌تعالی است که شما در آن به وجود مطلق و غیر محدود قائلید.

ثانیا: اینجا بحث در این است که آیا حوادث زمانی ـ که وجود محدود دارند ـ غیرمتناهی‌اند یا نه، به عبارت دیگر بحث در این است که آیا این محدودها متناهی‌اند یا نامتناهی، نه اینکه صحبت در این باشد که آیا یک وجود نامتناهی ازلی داریم یا نه.

[١] . اينجا حاجی عصبانی می‌شود و می‌گويد شما به ساحت وجود توهين كرده‌ايد.

[٢] . اين حرف تقريبا شبيه حرف هگل است كه موجوديت را به نحوی مساوی با محدوديت ومحصوريت می‌داند.