٣. منابع چهارگانه فقه: در بخش ديگرى از دروس، نويسنده به معرفى منابع چهارگانه فقه پرداخته است. قرآن كريم يا به تعبير فقها «كتاب»، نخستين و اساسى‌ترين منبع فقه در ميان تمام مسلمانان است. در درس سوم، برخى روايات و آراى وارد درباره مرجعيت قرآن در استنباط احكام شرعى گردآورى شده است.

٤. سنت به معناى «قول يا فعل يا تقرير معصوم»، دومين منبع فقهى است. حجيت سنت نبوى، در فرق اسلامى مورد اتفاق نظر است و براى آن ادله عقلى و برگرفته از قرآن اقامه شده است. حجيت سنت اهل بيت(ع) نيز به دليل عقلى نظير سنت نبوى قابل اثبات است.

٥. اجماع يكى ديگر از منابع فقه است كه در چگونگى حجيت آن اختلاف زيادى وجود دارد و براى ارائه تعريفى فراگير از آن، بايد بگوييم: نوع خاصى از اتفاق كه مى‌تواند دليل حكم شرعى باشد.

عقل، چهارمين منبع شناخت احكام شرعى است. جايگاه عقل براى كشف احكام شرعى، محل بحث و گفتگو بوده است: برخى آن را كاشف حكم و گروهى، آن را حاكم مى‌دانند. همچنين استقلال عقل در استنباط حكم در كنار منابع پيشين مورد بحث اصوليان بوده است. در پايان اين درس، با ارائه تقسيمات ادراكات عقلى، برخى موارد استنباط احكام شرعى با كمك عقل ذكر شده است.

٦. تدوين فقه و تنوع مسائل آن: تأليفات فقهى سه گونه‌اند: يا فقه استدلالى‌اند؛ مانند جواهر الكلام، يا فقه نيمه استدلالى؛ مانند شرح لمعه و يا فقهِ فتوايىِ غيرِ استدلالى؛ مانند متن لمعه شهيد اول.

مهم‌ترين تقسيم مباحث علم فقه كه تاكنون مورد توجه بوده است، تقسيم رباعى فقه به عبادات، عقود، ايقاعات و احكام است كه محقق حلى در شرائع الاسلام آن را پايه گذاشت. ذيل اين چهار بخش، ابواب فقهى‌متعددى قرار مى‌گيرد كه شامل ٥٢ باب فقهى مى‌شود. در بخش پايانى اين درس تقسيم