در مقدمه فقه ٥ و ٦، درس‌هايى با هدف آموزش مباحث عمومى و مقدماتى فقه افزوده و در جلد پنجم درسنامه فقه، اصطلاحاتى مانند «اشهر»، «اظهر»، «اشبه» و «اقرب» كه فقها در مقام استدلال و استنباط يا افتا به كار مى‌برند، تبيين شده‌است. مفهوم‌شناسى اين اصطلاحات با استفاده از كتبى مانند كشف الرموز و غاية المراد انجام گرفته است. همچنين با بهره‌گيرى از المهذب البارع ابن فهد حلى، اصطلاحات روايى مانند متواتر، آحاد، مشهور، مستفيض، صحيح، موثق، حسن، مرسل و منقطع، تعريف و تبيين شده‌است. در بخشى ديگر از مقدمه، توضيح عناوين اختصارى برخى از فقها كه در متون فقهى رايج است، آمده است؛ مانند: «شيخ» كه مراد شيخ طوسى است، يا «شيخين» كه مراد شيخ طوسى و شيخ مفيد است، يا «قاضى» كه عبدالعزيز بن البرّاج است. عناوين اختصارى برخى از كتب فقهى و روايى نيز توضيح داده شده است. گردآورى اين اصطلاحات فقهى در متن آموزشى، آن‌هم با استناد به منابع معتبر فقهى، كار ارزشمندى‌است كه در ابهام زدايى از ذهن طلاب سطح، كارساز مى‌نمايد.

در مقدمه جلد ششم درسنامه فقه، مبحثى با عنوان «منابع و تطوّر فقه شيعه» در قالب دوازده درس آمده است. عناوين و خلاصه‌اى از مباحث اين دروس به شرح ذيل است:

١. فقه در لغت و اصطلاح: نويسنده پس از بيان معناى لغوى فقه، علم فقه را معرفى و ارتباط آن را با اجتهاد و استنباط تبيين كرده است.

٢. مقدمات اجتهاد: دانش‌هايى مانند ادبيات عرب، منطق، كلام، رجال، و نيز برخى صفات نفسانى كه از آن به قوه قدسى تعبيركرده‌اند، به عنوان مقدمات اجتهاد در اين درس بررسى شده‌اند.