امام باقر(ع) از پدرش از اميرمؤمنان (ع) روايت مى‌كند كه فرمود: شهادت كودكان، هرگاه در كودكى شاهد باشند و در بزرگى شهادت دهند، چنانچه فراموش نكرده باشند، جايز است».

٥. «روى في الجعفريات أن علياً (ع) قال فى شهادة الصبيان: إذا شهدوا (إذا اشهدوا) و هم صغار جازت إذا كبروامالم ينسوها؛ (٣٤)

على (ع) در مورد شهادت كودكان فرمود: هرگاه در كودكى شاهد باشند(در كودكى به شهادت فراخوانده شده باشند)، هنگامى كه بزرگ شوند و آن را فراموش نكرده باشند، جايز است».

٦. «محمد بن حسن بإسناده عن الحسين بن سعيد عن صفوان عن ابن بكير عن عبيد بن زرارة ـ في حديث ـ قال: سألت أبا عبداللّه‌ (ع) عن الذي يشهد على الشيء و هو صغير قد رآه في صغره، ثم قام به بعد ماكبر، فقال: تجعل شهادته نحواً من شهادة هؤلاء (و في نسخة: خيراً من شهادة هؤلاء)؛ (٣٥)

عبيد بن زراره مى‌گويد: در مورد كسى كه در كودكى شاهد بر چيزى بوده و آن را ديده و بعد كه بزرگ شده، به آن شهادت مى‌دهد، امام صادق (ع) فرمود: شهادت او مانند شهادت آنان (ديگر شاهدان) است (و در نسخه‌اى اين گونه آمده كه شهادت او بهتر از شهادت آنان است)».

٧. «محمد بن مسلم عن أبي جعفر (ع)، قال: قال رسول اللّه‌(ص): لم تجز شهادة الصبي؛ (٣٦)

امام باقر (ع) فرمود: رسول خدا (ص) گفت: شهادت كودك جايز نيست.»

رواياتى كه ذكر شد، علاوه بر رواياتى است كه بر لزوم عدالت در شاهد

(٣٤) من لايحضره الفقيه، ج٣، ص ٤٤؛ تهذيب الأحكام، ج٦، ص ٢٥٠.
(٣٥) وسائل الشيعه، ج٢٧، ص ٣٤٣.
(٣٦) جامع الاحاديث، ج٣٠، ص٢٥٢.