٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٩٣ - سه مسئله پيرامون شهادت آیة الله رضا استادى

جازت شهادته، و رواه الشيخ بإسناده عن أبي علي الأشعري مثله؛ (٢٩)

محمد بن مسلم از يكى از دو امام (باقر و صادق عليهما السلام) در مورد كودك كه بر واقعه‌اى شهادت مى‌دهد، روايت كرده كه آن حضرت فرمود: اگر هنگامى كه به بلوغ مى‌رسد، بفهمد كه آن حق است، شهادت وى جايز است».

٢. «وفي الجعفريات عن علي بن أبي طالب (ع) أنه قال: تقبل شهادة الغلام إذا احتلم و كان مرضيّاً؛ (٣٠)

امير مؤمنان على (ع) فرمود: شهادت پسر بچه هرگاه به سن بلوغ برسد و پسنديده (عادل) باشد، قبول مى‌شود».

٣. «علىّ بن إبراهيم عن أبيه عن النوفلي عن السكوني عن أبي عبداللّه‌ (ع)، قال: قال أميرالمؤمنين (ع): ان شهادة الصبيان إذا أشهدو هم و هم صغار جازت إذا كبروا مالم ينسوها؛ (٣١)

سكونى از امام صادق (ع) نقل كرده كه اميرالمؤمنين (ع) فرمود: شهادت كودكانى كه در كودكى به شهادت فراخوانده شده باشند، هرگاه بزرگ شدند جايز است، به شرطى كه آن را فراموش نكرده باشند.»

شيخ طوسى نيز به اسناد خود از على بن ابراهيم مثل آن را نقل كرده است. (٣٢)

٤. «محمد بن حسن بإسناده عن محمد بن على بن محبوب عن محمد بن عيسى عن عبداللّه‌ بن المغيرة عن إسماعيل بن أبي زياد عن جعفر عن أبيه عن علي (ع): ان شهادة الصبيان إذا شهدوا و هم صغار جازت إذا كبروا مالم ينسوها. (٣٣)


(٢٩) وسائل الشيعه، ج٢٧، ص ٣٤٢.
(٣٠) جامع الاحاديث، ج٣٠، ص ٢١٥؛ مستدرك الوسائل، ج١٧، ص ٤٤٠، ح٨ (٢١٨٠٧).
(٣١) وسائل الشيعه، ج٢٧، ص٣٤٢.
(٣٢) همان.
(٣٣) همان، ص ٣٤٣.